Υπάρχει άραγε ελπίδα για την αγορά πλοίων εφοδιασμού ανοιχτής θαλάσσης;

Deep_Sea_Supply
Σύμφωνα με τον Robin Kirkpatrick, ηγετικό στέλεχος της Global Air and Energy, ο τομέας των πλοίων εφοδιασμού ανοιχτής θαλάσσης έχει υποστεί ένα “διπλό χτύπημα”: Ακόμα περισσότερα πλοία ναυπηγούνται ενώ η ζήτηση στην αγορά βρίσκεται σε κατακόρυφη πτώση, χωρίς να προβλέπεται ανάκαμψη στο άμεσο μέλλον.

Αν και ευλόγως η κυρίαρχη εικόνα στη βιομηχανία συμπυκνώνεται στις λέξεις “κατήφεια και χαμός”, ο R. Kirkpatrick προτείνει μια πιο ψύχραιμη ματιά στο τι συμβαίνει, μέσω της οποίας αχνοφαίνεται ένα ελπιδοφόρο μέλλον.

Ο αριθμός των σκαφών που βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε υπηρεσία μειώνεται λόγω της μείωσης της ζήτησης. Τα πλοία που έχουν την τύχη να αξιοποιούνται επικερδώς συνήθως αποδίδουν μειωμένα εισοδήματα στους ιδιοκτήτες λόγω των μειωμένων ναυλώσεων και των σχετικών τιμών παροχής υπηρεσιών.

Καθώς τα κέρδη πέφτουν, οι ταμειακές ροές περιορίζονται και η ικανότητα εξυπηρέτησης χρέους συρρικνώνεται οδηγώντας σε μια όχι και τόσο ιδανική κατάσταση για τους ιδιοκτήτες και φυσικά για την υποστηρικτική αλυσίδα εφοδιασμού, ωστόσο αυτή παραμένει προτιμότερη από την επιλογή της αδρανοποίησης.

Πολλές εκατοντάδες πλοίων ανοικτής θαλάσσης (όλων των τύπων) παραμένουν αδρανή και η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται από τα επιπλέον πλοία που παραδίδονται. Δεν είναι ασυνήθιστο να βλέπουμε νεότευκτα πλοία να παραδίδονται στους ιδιοκτήτες και στη συνέχεια να επιστρέφουν από εκεί που ξεκίνησαν και αυτή η κατάσταση επηρεάζει όλα τα πλοία, παλιά και νέα. Παλιότερα μπορεί να υπήρχε η ελπίδα ότι η διάλυση των πλοίων θα μπορούσε να συμβάλει στην ισορροπία προσφοράς/ζήτησης, ωστόσο αυτή τη φορά δεν ισχύει, δεν είναι καν κοντά. Στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ ένας υπολογίσιμος παράγοντας προς εξέταση και σίγουρα δεν είναι τώρα.

Η φυγή προς τα εμπρός των τελευταίων ετών στη ναυπήγηση πολλών πλοίων διαφόρων τύπων ήταν άνευ προηγουμένου. Αυτή η βιασύνη που ενθαρρύνθηκε από “πελάτες” και διευκολύνθηκε από την ακόμα πιο εύκολη και ευφάνταστη χρηματοδότηση, είχε ως αποτέλεσμα εξίσου ευφάνταστες υψηλές αποτιμήσεις των περιουσιακών στοιχείων και αντίστοιχα πλουσιοπάροχα επίπεδα χρηματοδότησης. Όταν η ζήτηση πέφτει, ακολουθεί η μείωση της κατανάλωσης, οι τιμές ναύλωσης πέφτουν κατακόρυφα και η συνολική δυνατότητα απόδοσης αυτών των περιουσιακών στοιχείων μεγάλης αξίας έχει αγγίξει τον πάτο.

Σε μια πιο ισορροπημένη αγορά ορισμένοι ιδιοκτήτες ίσως θα περίμεναν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση μέσω πωλήσεων και νέων αγορών. Σε μια όμως αγορά που απέχει πολύ από το να θεωρηθεί ισορροπημένη η επιχειρηματική δραστηριότητα αγοροπωλησιών (S&P) παίρνει μια εντελώς νέα τροπή, λόγω της πτώσης των αξιών των περιουσιακών στοιχείων, η απομείωση γίνεται απαραίτητη, οι τιμές των μετοχών πέφτουν ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις απειλείται και η γενικότερη επιχειρηματική βιωσιμότητα. Αλλά και από την πλευρά του πελάτη η εξίσωσης προσφοράς/ζήτησης δεν είναι απρόσβλητη, καθώς κι αυτοί έρχονται αντιμέτωποι με τα ίδια ζητήματα, που σε ορισμένες περιπτώσεις, εγείρουν ερωτηματικά σε σχέση και με τη δική τους βιωσιμότητα.

Αναμφισβήτητα θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να αποκατασταθεί ο κύκλος προσφοράς/ζήτησης και, δυστυχώς για τα ναυπηγεία και τους προμηθευτές εξοπλισμού, θα πρέπει να υπάρξει η συνειδητοποίηση ότι οι νέες ναυπηγήσει μπορεί να αποτελέσουν μια παρελθοντική εικόνα για τα προσεχή χρόνια (και από αυτή τη συνθήκη δεν γλιτώνουν ούτε οι εξειδικευμένες παραγγελίες).

Άρα βρισκόμαστε εν μέσω μιας τέλειας καταιγίδας χωρίς να διαφαίνεται κάποιο φως στον ορίζοντα;

Ο Kirkpatrick υποστηρίζει ότι, παρ’ όλα αυτά υπάρχει ένα “απόμερο λημέρι”, αν η δραστηριότητα S&P πάρει τη μορφή της επιχειρηματικής δραστηριότητας συγχωνεύσεων και εξαγορών, καθώς τα μεμονωμένα πλοία χάνουν την έλξη τους προς όφελος των στόλων και των επιχειρήσεων που πραγματικά μπορούν να ενισχύσουν τον ισολογισμό, τις ταμειακές ροές, ακόμη και τα κέρδη και τις ζημιές.

Αν δεν έχουν υπάρξει μέχρι στιγμής πολλές τέτοιες ενδείξεις, αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι κάθε εταιρεία αγωνίζεται να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα ως προς το μέγεθος και το σχήμα της επιχείρησής τους. Αλλά εφόσον πολλοί είναι τώρα εν μέσω αυτής της διαδικασία, εκτιμάται ότι θα προσπαθήσουν να κάνουν την έξυπνη αγορά, είτε μέσω συγχώνευσης σε πρώτη φάση ή κατ’ ‘ευθείαν μέσω συμφωνίας. “Αυτό θα συμβεί” υποστηρίζει ο Kirkpatrick, παρά τα πολλών ειδών φυσικών εμποδίων, τα οποία όμως μπορούν να ξεπεραστούν.

Σε κάθε καταιγίδα υπάρχουν πάντα ζημιές και αυτό ισχύει και τώρα. Οι επενδυτές και οι μέτοχοι δεν θα γλιτώσουν τον πόνο σε αρκετές περιπτώσεις. Επιχειρήσεις θα πάψουν να υπάρχουν και τα περιουσιακά στοιχεία θα επανεμφανιστούν σε διαφορετικές μορφές. Επιχειρήσεις θα συγχωνευθούν και θα υπάρξει πίεση στην απασχόληση σε ξηρά και θάλασσα, αλλά τελικά η βιομηχανία κάποια στιγμή θα επανακάμψει.

Οι πελάτες μπορεί τελικά να βρεθούν αντιμέτωποι με λιγότερους προμηθευτές και ίσως αυτό να μην είναι κακό σε μακροπρόθεσμη βάση, και για τις δύο πλευρές της εξίσωσης.

Η ναυτιλία είναι ένα μακροχρόνιο παιχνίδι και πολλοί έχουν ξεχάσει αυτόν τον χρυσό κανόνα, μέσα στην απερίσκεπτη βιασύνη των τελευταίων ετών για το εύκολο και γρήγορο χρήμα, είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει το στέλεχος της Global Air and Energy.