Συναγερμός σήμανε για τις αρχές στην Γερμανία από την έλευση ενός δεξαμενόπλοιο-ζόμπι στα νερά της Βαλτικής Θάλασσας.
Πιο συγκεκριμένα, τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι οι ομοσπονδιακές αρχές εμπόδισαν ένα ύποπτο δεξαμενόπλοιο να εισέλθει στη Βαλτική το περασμένο Σαββατοκύριακο, καθώς το Βερολίνο έχει εντείνει τους ελέγχους σε πλοία που συνδέονται με τον λεγόμενο «σκιώδη στόλο».
Σύμφωνα με τα NDR, WDR και Süddeutsche Zeitung, το δεξαμενόπλοιο-ζόμπι έπλεε με το ψευδές όνομα Tavian και έφερε πλαστό αριθμό IMO όταν πλησίασε τα γερμανικά ύδατα κοντά στο Σλέσβιχ-Χολστάιν. Ένα ελικόπτερο της ομοσπονδιακής αστυνομίας ζήτησε τα έγγραφά του, και όταν το πλοίο αργότερα πέρασε από τη Δανία με προορισμό την Βαλτική, οι γερμανικές δυνάμεις παρενέβησαν ξανά και είπαν στον καπετάνιο ότι το πλοίο δεν μπορούσε να εισέλθει. Το δεξαμενόπλοιο τελικά γύρισε και παρέμεινε στα ανοιχτά.
Οι ερευνητές λένε ότι το πλοίο είναι στην πραγματικότητα το Arcusat (IMO 9147447), το οποίο έχει μια μακρά ιστορία αλλαγής ονομάτων και σημαιών, και στο οποίο έχουν επιβληθεί προηγουμένως κυρώσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες για μεταφορά αργού πετρελαίου της Βενεζουέλας.
Οι γερμανικές αρχές πραγματοποίησαν μια παρόμοια επιχείρηση τον Δεκέμβριο, όταν επιβιβάστηκαν στο δεξαμενόπλοιο-ζόμπι Chariot Tide, αφού ανέφερε μηχανικό πρόβλημα κοντά σε περιοχή με υποθαλάσσια καλώδια. Οι αξιωματούχοι υποψιάστηκαν ότι και αυτό το πλοίο χρησιμοποιούσε πλαστά έγγραφα και ψευδή λιμάνι νηολογήσεως.
Το Βερολίνο έχει πρόσφατα αυστηροποιήσει τους ελέγχους του στη Βαλτική Θάλασσα για να προστατεύσει κρίσιμες υποδομές και να περιορίσει τη δραστηριότητα των δεξαμενόπλοιων που έχουν υποστεί κυρώσεις και δραστηριοποιούνται σε ευρωπαϊκά ύδατα.
Δεξαμενόπλοιο-ζόμπι: Η Ανάδυση μιας Νέας Απειλής
Η χρήση για τα πλοία-ζόμπι είναι μια νέα προτεινόμενη μέθοδος για την αποφυγή κυρώσεων. Υπό τον μανδύα των διαλυμένων πλοίων οι διαχειρίστριες εταιρείες κρύβονται, παρακάμπτοντας τους κανονισμούς και γλιστρώντας από τα συστήματα παρακολούθησης. Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής παράλληλα με τις μεταφορές από πλοίο σε πλοίο, την πλαστογράφηση αναμεταδοτών και την αλλαγή τοποθεσιών μεταφόρτωσης.
«Τα πλοία-ζόμπι είναι ο τρίτος δρόμος», δήλωσε ο Μαρκ Ντάγκλας, ναυτιλιακός αναλυτής στην Starboard. «Αν δεν μπορείς να δημιουργήσεις ένα νέο δίκτυο, κλέβεις μια ταυτότητα».
Το πρώτο από αυτά που αναγνωρίστηκε ως δεξαμενόπλοιο-ζόμπι, παρίστανε το Varada, και πιθανότατα μετέφερε περίπου 2 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου. Αφού αναχώρησε από τον τερματικό σταθμό Χοσέ της Βενεζουέλας, διέσχισε τον Ατλαντικό και μέσω του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας και τον Ινδικό ωκεανό κατέφτασε στα ύδατα της Μαλαισίας στα μέσα Απριλίου, όπου σταμάτησε να αναμεταδίδει την τοποθεσία του. Δορυφορικές εικόνες επιβεβαίωσαν την παρουσία του εκεί για αρκετές ημέρες.
Αυτή η περιοχή στα ανοικτά των ανατολικών ακτών της Μαλαισίας είναι ένα δημοφιλές σημείο παράδοσης. Εδώ, πλοία του σκοτεινού στόλου μεταφέρουν πετρέλαιο και το μεταφορτώνουν σε άλλα πλοία πριν αυτό συνεχίσει προς τα κινεζικά διυλιστήρια.
Τον περασμένο μήνα, η Κίνα ήταν ο κορυφαίος εισαγωγέας πετρελαίου της Βενεζουέλας, έχοντας παραλάβει περίπου 461.000 βαρέλια την ημέρα.
Περαιτέρω ανάλυση υποδηλώνει ότι το Varada είναι στην πραγματικότητα το M Sophia, ένα VLCC που κατασκευάστηκε το 2004 και στο οποίο του είχαν επιβληθεί κυρώσεις από τις ΗΠΑ τον Ιανουάριο, λόγω των σχέσεών του με το ρωσικό πετρέλαιο.
Το M Sophia τώρα αναμεταδίδει ψευδή σήμα το οποίο υποδηλώνει ότι βρίσκεται στον Κόλπο της Γουινέας, ενώ στην πραγματικότητα, ταιριάζει στο προφίλ του πλοίου-ζόμπι. Ένα πλοίο το οποίο δεν είναι σαφές που και σε ποιόν ανήκει και ποιος είναι ο ασφαλιστικός του φορέας και ή επίσημη σημαία του.
Από τότε που εμφανίστηκε το «ψεύτικο» Varada, τρία ακόμη πλοία-ζόμπι ακολούθησαν παρόμοιες πορείες. Στα τέλη Μαρτίου, πλοία που ισχυρίζονταν ότι ήταν τα διαλυμένα Gema και Alana, αναχώρησαν και τα δύο πλήρως φορτωμένα από τον τερματικό σταθμό Amuay Bay της Βενεζουέλας.
Η άνοδος για τα πλοία-ζόμπι υπογραμμίζει πόσο μακριά είναι διατεθειμένες κάποιες διαχειρίστριες και πλοιοκτήτριες εταιρείες αμφιβόλου ποιότητας για να παρακάμψουν τις κυρώσεις και να διατηρήσουν την κίνηση του πετρελαίου, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πλέουν με ψεύτικο όνομα και αόρατοι από τον υπόλοιπο κόσμο.
Τα πλοία αυτά όπως γίνεται κατανοητό αποτελούν στην ουσία και μια «ωρολογιακή βόμβα» για την παγκόσμια ναυτιλιακή βιομηχανία, την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και την ασφάλεια στο σύνολο της, αφού κανείς δεν γνωρίζει πόσο κατάλληλα είναι αυτά τα πλοία να φορτώνουν, να ταξιδεύουν και να ξεφορτώνουν. Επίσης, ερωτήματα προκαλεί και το κατά πόσο εκπαιδευμένο και κατάλληλο είναι το πλήρωμα που τα επανδρώνει.
