Πρόσωπο της επικαιρότητας, αναμφισβήτητα, είναι ο Δημήτρης Κοκκίνης, ο καπετάνιος του εμπορικού ναυτικού, που κατάφερε να «πλοηγήσει» όλα τα παραδοσιακά και απαραίτητα σκάφη στην Ελλάδα για να γυριστεί η ταινία «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν.
Μια υπερπαραγωγή που η συνολική επένδυση προσέγγισε τα 250 εκατομμύρια δολάρια.
Για να πραγματοποιηθούν τα γυρίσματα της ταινίας, απαιτήθηκε η μεταφορά εννέα μικρών σκαφών σε ελληνικά εμπορικά πλοία και να ταξιδέψουν από το Μαρόκο και τη Νορβηγία μέχρι το λιμάνι της Πύλου.
Μια διαδικασία που έγινε «υπό καθεστώς μυστικότητας», ενώ έγιναν τροποποιήσεις στους κανονισμούς λιμένων, προκειμένου να εκφορτωθούν τα σκάφη αυτά σε ελληνικό λιμάνι.
Ο Δημήτρης Κοκκίνης, ανέλαβε τον σχεδιασμό και την υλοποίηση της μεταφοράς των σκαφών για τα γυρίσματα της «Οδύσσειας».
Τα σκάφη αυτά, ήταν ένα μεγάλο ιστορικό ιστιοφόρο 35 μέτρων, το «Draken HH» από τη Νορβηγία, που μετατράπηκε σε σκάφος του Οδυσσέα που επέστρεψε στην Ιθάκη και ένα καταμαράν από την Αγγλία, πάνω στο οποίο τοποθετήθηκε η κάμερα.
Ουσιαστικά ήταν μια πλατφόρμα ιδιαίτερα σταθερή, σχεδιασμένη για εργασίες σε υπεράκτιες ανεμογεννήτριες, καθώς και μια σειρά μικρότερων σκαφών, μαζί με κοντέινερ ναυτικού εξοπλισμού, από το Μαρόκο.
Για την μεταφορά των σκαφών αυτών, χρειάστηκε η αξιοποίηση της εμπειρίας των εταιρειών Sevenstar Yacht Transport του ολλανδικού ομίλου Spliethoff και της Empros Lines, της εταιρείας τακτικών γραμμών, που διευθύνει ο Βασίλης Λογοθέτης.
Για αυτή του την εμπειρία εξομολογήθηκε: «Πάνω απ’ όλα, η παραγωγή, μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω στην αγαπημένη μου ιστορία από τότε που ήμουν παιδί».
Η ενασχόληση του με τις παραγωγές ταινιών, έγινε το έτος 2019, όταν γύρισε από το τελευταίο του ταξίδι από το πλοίο και άρχισαν τα περιοριστικά μέτρα εξαιτίας του Covid και εθελοντικά ασχολήθηκε με την παραγωγή διαφημιστικών.
Ένας γνωστός του, τον παρακάλεσε να τον βοηθήσει να διαμορφώσουν το σκηνικό για τις ανάγκες της ταινίας «Σμύρνη μου αγαπημένη».
Την εποχή εκείνη, είχε ιδρύσει την ΑΜΚΕ «Πρωτεύς Κοινωνική Καινοτομία και Ανάπτυξη», με στόχο και σκοπό να καθιερώσει ένα εναλλακτικό τρόπο ναυτικής εκπαίδευσης και βιωματικού επαγγελματικού προσανατολισμού.
Ο Δημήτρης Κοκκίνης, για αυτή την εργασία που προσέφερε για την ταινία «Η Σμύρνη μου αγαπημένη», δεν ζήτησε αμοιβή, αλλά μια χορηγία για την ΑΜΚΕ «Πρωτεύς».
Σε εκείνα τα γυρίσματα γνωρίστηκε και με μια ομάδα δυτών που στη συνέχεια τον πρότειναν στην ομάδα του Νιλ Αντρεα, η οποία είχε αναλάβει μια παραγωγή με γυρίσματα και στην Ελλάδα.
Άρχισε να συνεργάζεται μαζί τους, αρχικά ως τεχνικός θαλάσσιων γυρισμάτων και αργότερα εντάχθηκε πλήρως στην ομάδα, ταξιδεύοντας μαζί τους σε αρκετές χώρες στο εξωτερικό.
Ο Δημήτρης Κοκκίνης, προχώρησε και σε μία ακόμη σημαντική πρωτοβουλία, αξιοποιώντας το ιστορικό ιστιοφόρο «SV Alvei», το οποίο ανακατασκευάζει στο Λαύριο για εκπαιδευτικούς σκοπούς.
Το «ALVEI», θα λειτουργεί ως πλατφόρμα ναυτικής εκπαίδευσης και καλλιέργειας χαρακτήρα, με την ιστορική του διαδρομή, την ιστιοφορία..
Όραμα του είναι να δημιουργηθεί μια ναυτική κοινότητα. Η ονομασία «Πρωτεύς», της ΑΜΚΕ, δεν είναι τυχαία, όσο και η ονομασία «Ειδοθέα», που έχει δώσει στα εκπαιδευτικά προγράμματα με ιστιοφόρα, είναι εμπνευσμένες από την «Οδύσσεια».
«Ο Πρωτέας θα σου πει πώς θα διασχίσεις την πολυκύμαντη θάλασσα», αναφέρει η θαλάσσια νύμφη Ειδοθέα στην τέταρτη ραψωδία της Οδύσσειας.
Ποιος είναι ο Δημήτρης Κοκκίνης
Ο Δημήτριος Κοκκίνης, σπούδασε πλοίαρχος εμπορικού ναυτικού και απέκτησε μια πλούσια επαγγελματική εμπειρία στη θάλασσα.
Αποφοίτησε από το Ναυτικό Κολλέγιο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και στη συνέχεια εργάστηκε ως ναυλομεσίτης στην οικογενειακή εταιρεία, Golden Destiny και συνέχισε το θαλασσινό του ταξίδι σε αρκετές εταιρείες, μεταξύ αυτών και η GasLog, του Πήτερ Γ. Λιβανού,
Η ενασχόληση του με τις κινηματογραφικές παραγωγές, ξεκίνησε την εποχή της πανδημίας Covid -19 και της προσωπικής του απομόνωσης στο νησί της καταγωγής του, την Άνδρο.
Σήμερα, συνεργάζεται με την United Overseas Management (Hellas), την ναυτιλιακή εταιρεία, που έχει έδρα την Αθήνα και διευθύνουν οι Πέτρος Γεωργιόπουλος και ο Λέων Βροντίσης.
Ως πλοίαρχος εμπορικού ναυτικού, έχει υπηρετήσει σε διάφορους τύπους πλοίων, όπως LNG, φορτηγά πλοία, δεξαμενόπλοια, ιστιοφόρα πλοία, εκπαιδευτικά πλοία, πλοία περιβαλλοντικής προστασίας και απέκτησε, πολύπλευρη εξειδίκευση στη διεθνή ναυτιλιακή βιομηχανία.
Ταυτόχρονα, ασχολήθηκε και με τις κινηματογραφικές παραγωγές και έχει ηγηθεί μη κερδοσκοπικών κοινωνικών και περιβαλλοντικών πρωτοβουλιών, βασισμένων σε εθελοντική δράση.
Έχει αναπτύξει διάφορες εθελοντικές δράσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν την Περιφερειακή Αναγεννητική Οικονομική Ανάπτυξη, την εκπαίδευση μέσω ιστιοφόρων (Tall Ship Sailtraining) και τη διατήρηση της ναυτικής πολιτιστικής κληρονομιάς, ιστορίας και παράδοσης.
Η ακαδημαϊκή του κατάρτιση προέρχεται από τη φοίτησή του σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως το Capital Institute, το Regenesis Institute, το INSEAD, το S.U.N.Y. Maritime College, το Πανεπιστήμιο Διεθνών Σπουδών της Σαγκάης και το Κολλέγιο Αθηνών.
Είναι ιδρυτής και CEO, της Proteus Social Innovation & Development και Συν-Ιδρυτής της Regen Retreats Insurance, Claims & Crews Engagement Manager, της United Overseas Management (Hellas) Ltd.
Έχει αναπτύξει σημαντικές πρωτοβουλίες, αποδεικνύοντας στο πεδίο τις ηγετικές και διοικητικές ικανότητες και δεξιότητες.
Διαθέτει ένα εκτεταμένο διεθνές δίκτυο κοινωνικών επαφών, το οποίο έχει αναπτύξει μέσα από τα ταξίδια και τη διαμονή του σε πολλές χώρες.
Η Κοινωνική Καινοτομία και Ανάπτυξη
Ο Δημήτρης Κοκκίνης, έχει δραστηριοποιηθεί ενεργά με την «Πρωτεύς Κοινωνική Καινοτομία και Ανάπτυξη ΑΜΚΕ».
Σε μια συνέντευξη του στα «Ναυτικά Χρονικά» για την πρωτοβουλία του αυτή και για την προσέλκυση των νέων στο ναυτικό επάγγελμα, επισήμανε:
«Αν θέλουμε να διατηρήσουμε τους ναυτότοπους μας ως βιώσιμους ναυτότοπους που θα συνεχίσουν να παράγουν ναυτοσύνη, πρέπει να αναδείξουμε τη ναυτική ιστορία του τόπου μέσω τοπικών μουσείων, βιωματικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων, αναβάθμισης της ναυτικής μας παιδείας και εκπαίδευσης σε υψηλού ποιοτικού επιπέδου, της ενθάρρυνσης της επιστροφής ναυτιλιακής δραστηριότητας στους ναυτότοπους, όπως βλέπουμε στη Χίο και στην Κάλυμνο και άλλων παρεμφερών οικονομικών δραστηριοτήτων. Γενικότερα, μέσω τοπικού στρατηγικού σχεδιασμού αναγεννητικής ανάπτυξης, αξιοποιώντας τις κλίσεις και τις ιστορικές δραστηριότητες του κάθε τόπου και προσαρμόζοντας παράλληλα το τοπικό τουριστικό προϊόν».
Ο Δημήτρης Κοκκίνης, τόνισε ότι «για να καταλάβουν οι νέοι τη σημασία της ναυτικής ιστορίας και παράδοσης, πρέπει να τη ζήσουν βιωματικά» και πρόσθεσε:
« Μέχρι τώρα οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες για κάτι τέτοιο είναι περιορισμένες στην Ελλάδα. Εγώ είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω σε ένα πλοίο στα δεκαπέντε μου. Αυτή η ευκαιρία δεν είναι διαθέσιμη γενικά· το ταξίδι με το «ALVEI» – πρόκειται για αλιευτικό ρέγκας το 1920 στη Σκωτία, που μετατράπηκε σε ναρκαλιευτικό του Βρετανικού Πολεμικού Ναυτικού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο – σού τη δίνει. Σου βάζει το μικρόβιο και τον σπόρο της θάλασσας, κι αν υπάρχει γόνιμο έδαφος, μεγαλώνει και δημιουργεί θαλασσάνθρωπους που θέλουν αυτόν τον τρόπο ζωής. Ως εκ τούτου, αυξάνεται η διατήρηση στελεχών στο ναυτικό επάγγελμα και γίνεται πιο αποδοτική η επένδυση σε αυτούς. Αλλά και αυτοί που δεν θα επιλέξουν το ναυτικό επάγγελμα και τη ναυτιλιακή βιομηχανία θα πάρουν μοναδικά μαθήματα ζωής, που μόνο η θάλασσα, σαν γυαλόχαρτο της ψυχής, μπορεί να δώσει.
από αλιευτικό ρέγκας το 1920 στη Σκωτία σε ναρκαλιευτικό του Βρετανικού Πολεμικού Ναυτικού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο».
Αναφερόμενος στην κοινωνική καινοτομία, υποστήριξε:
«Νιώθω ότι στην Ελλάδα είμαστε πίσω στην κοινωνική καινοτομία σε σχέση με θέματα που αφορούν και άπτονται της ναυτιλιακής βιομηχανίας, όπως είναι η ναυτική εκπαίδευση. Υπάρχουν σημαντικές επενδύσεις κεφαλαίων από ευπατρίδες ιδιώτες, ιδρύματα και από το κράτος, αλλά, κρίνοντας από τα αποτελέσματα, νιώθω ότι πάσχουν από αναγεννητικό στρατηγικό σχεδιασμό και μακροπρόθεσμο όραμα.
Την ιστιοναυτική εκπαίδευση σε μεγάλα ιστιοφόρα την έχουμε ξεχάσει στην Ελλάδα, δεν την κατανοούμε. Το εκπαιδευτικό ιστιοφόρο «Ευγένιος Ευγενίδης» σταμάτησε να κάνει τέτοια ταξίδια πολλά χρόνια πριν παροπλιστεί. Το πολεμικό ναυτικό, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την απώλεια του τελευταίου εκπαιδευτικού ιστοφόρου «Άρης», δεν ενέταξε ξανά αυτού του είδους την εκπαίδευση στο πρόγραμμά του, και έτσι αυτά τα σκάφη έμειναν σε πίνακες, γκραβούρες, τάματα, γραμματόσημα και κέρματα.
Έχουν έρθει άλλα δύο τέτοια ιστιοφόρα σε ελληνικά χέρια, αλλά δεν έχουν καταφέρει να ενεργοποιηθούν για τον εκπαιδευτικό τους σκοπό ακόμη. Αυτά τα σκάφη είναι ένα υβρίδιο μεταξύ ιστιοπλοϊκού και εμπορικού πλοίου. Χρησιμοποιούν τον άνεμο για πρόωση, άρα χρειάζονται γνώσεις ιστιοπλοΐας, όμως η διοίκηση και η κοινωνική τους δομή είναι όπως ενός εμπορικού πλοίου. Ανάλογη είναι και η κουλτούρα των αξιωματικών και του πληρώματος αυτών, που ακόμη δεν την έχουμε στην Ελλάδα και στοχεύουμε να την καλλιεργήσουμε σε συνεργασία με πληρώματα και εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού».
