Είναι μια απίστευτη και άγνωστη στο ευρύ κοινό ιστορία, στην οποία ένας Γερμανός έζησε τη δική του οδύσσεια η οποία ξεκίνησε το 1932 και τελείωσε άδοξα με το ξεκίνημα του Β’ παγκοσμίου πολέμου.
Ο Όσκαρ Σπεκ ήταν ένας Γερμανός που λάτρευε την περιπέτεια και που ξεκίνησε το 1932 ένα ταξίδι από τη Γερμανία με ένα πτυσσόμενο καγιάκ, αρχικά σκοπεύοντας να εργαστεί στα ορυχεία χαλκού της Κύπρου.
Αντ’ αυτού, το ταξίδι του επεκτάθηκε σε μια επταετή οδύσσεια που κάλυψε περισσότερα από 50.000 χιλιόμετρα. Κωπηλάτησε σε ποτάμια όπως ο Δούναβης και ο Βαρδάρης πριν βγει στην ανοικτή θάλασσα και ταξιδέψει στα παράκτια ύδατα της Ελλάδας, της Συρίας, περνώντας εν τέλει στο Ιράκ και τον Περσικό Κόλπο.
Στην πορεία υπέμεινε την ελονοσία, τις κλοπές, τις καταιγίδες, ακόμη και μια επίθεση από νησιώτες στην Ινδονησία. Παρά τις ατυχίες και τις δυσκολίες, συνέχισε να διασχίζει τη Νότια και τη Νοτιοανατολική Ασία, συχνά επιβιώνοντας σχεδόν με το τίποτα, τρυγώντας καρύδες, σαρδέλες και δεχόμενος τη φιλοξενία των ντόπιων χωρικών που θαύμαζαν το πτυσσόμενο καγιάκ του.
Μέχρι το 1939 ο Σπεκ είχε φτάσει στη Νέα Γουινέα, περνώντας τελικά στα αυστραλιανά ύδατα στο νησί Σαϊμπάι ακριβώς τη στιγμή που ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Αντί να τον καλωσορίσουν ως ήρωα, συνελήφθη ως εχθρός και φυλακίστηκε σε στρατόπεδα στην Τατούρα και στο Λάβντεϊ μέχρι το 1946. Μετά την απελευθέρωσή του παρέμεινε στην Αυστραλία, στρεφόμενος στην εξόρυξη οπάλιου στο Λάιτνινγκ Ριτζ και αργότερα έγινε επιτυχημένος έμπορος.
Αν και έζησε ήσυχα και δεν επιδίωξε ποτέ αναγνώριση, το ρεκόρ του στο σόλο κουπί παραμένει ακατάρριπτο. Σύμφωνα με δικά του λόγια, ήταν «ικανοποιημένος» παρά την έλλειψη της φήμης που του αναλογούσε, αποδεχόμενος ότι ο πόλεμος επισκίασε ατομικά κατορθώματα όπως το δικό του. Ο Σπεκ πέθανε το 1993 σε ηλικία 86 ετών.
