Η ποσότητα και η ποιότητα του φαγητού σε ένα εμπορικό πλοίο ήταν, είναι και θα είναι το σημαντικότερο πράγμα που έχει ένας ναυτικός στην μέση της θάλασσας. Εκτός από τους προφανείς λόγους που είναι σημαντικό το φαγητό, έρχεται να προστεθεί ένας ακόμη. Ο ναυτικός δεν έχει την δυνατότητα να βγει και να φάει σε μια ταβέρνα ή να παραγγείλει delivery, οπότε το φαγητό που προμηθεύει η εταιρεία ένα πλοίο είναι μονόδρομος. Τα άδεια ψυγεία ανήκουν σε μια άλλη εποχή.
Σε ένα τέτοιο περιστατικό με άδεια ψυγεία ένα ναυτικός που θέλει να κρατήσει την ανωνυμία του λέει:
«Δεν έχουμε πλέον κανονικά τρόφιμα εδώ επειδή έχουν μειώσει υπερβολικά το κόστος, λέγοντας ότι οι προμήθειες θα έπρεπε να διαρκέσουν μέχρι τον Δεκέμβριο. Δεν έστειλαν προμήθειες από τον Καναδά επειδή ήταν ακριβές, οπότε σχεδίαζαν να μας φέρουν από την Κίνα, αλλά τώρα το ρύζι έχει τελειώσει και ακόμη και οι βασικές προμήθειες, συμπεριλαμβανομένων των αυγών, έχουν εξαντληθεί.
Υποτίθεται ότι θα ταξιδεύαμε από τον Καναδά στην Κίνα, αλλά το ταξίδι άλλαξε. Τώρα θα πάμε πρώτα στην Ινδονησία και μετά στην Κίνα.
Ελπίζω απλώς να μην κάνουν εκπτώσεις όσον αφορά το φαγητό. Ακόμα κι αν η παραγγελία είναι ακριβή, είναι απαραίτητη… γιατί μόλις βγεις στη θάλασσα, δεν μπορείς να αγοράσεις τίποτα όταν εξαντληθούν οι προμήθειες.
Το μοιράζομαι αυτό για να ευαισθητοποιήσω το κοινό, ώστε να μην κάνουν και άλλοι το ίδιο λάθος να προσπαθούν να εξοικονομήσουν πολλά χρήματα σε τρόφιμα».
Εν έτη 2025, είναι γνωστό σε όλους ότι η προμήθεια τροφίμων σε ένα πλοίο παίζει πολύ μικρή σημασία στην βιωσιμότητα μιας εταιρείας. Και εν πάση περιπτώσει, είναι ανεπίτρεπτο να υπάρχουν ναυτικοί που πεινάνε για να εξοικονομήσει η εκάστοτε εταιρεία μερικές χιλιάδες ευρώ, στην πλάτη των πληρωμάτων τους.
Το θετικό είναι ότι στις ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες, ακούγονται όλο και πιο σπάνια, τέτοιου είδους περιστατικά. Άλλωστε η ευτυχία του πληρώματος είναι άμεσα συνδεδεμένη με το φαγητό, και όταν γίνεται «οικονομία» εκεί, τότε μόνο κακό στο ίδιο το πλοίο ,μπορεί αν πετύχει η εταιρεία που το κάνει.
