Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη με έναν από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ελληνικής ναυτιλίας, τον Αθανάσιο Μαρτίνο, η οποία αγγίζει την ουσία του επαγγέλματος και της πορείας του με ειλικρίνεια και ρεαλισμό. Μέσα από τις απαντήσεις του, δίνει μια σπάνια εικόνα για το τι σημαίνει πραγματικά να ζεις και να υπηρετείς τη ναυτιλία σε βάθος χρόνου.
Αυτό που γίνεται ξεκάθαρο από τα λόγια του είναι ότι η ναυτιλία δεν είναι ούτε απλώς ναυτική τέχνη ούτε μόνο δουλειά γραφείου. Είναι ένας συνδυασμός θάλασσας και εμπορίου, τόλμης και σωστής κρίσης την κατάλληλη στιγμή. Μιλά ανοιχτά για το ρίσκο και για μια μορφή «εμπορικού ενστίκτου» που πρέπει να έχει κανείς, κάτι σαν μια εσωτερική διάθεση για περιπέτεια και απόφαση.
Μέσα από αυτό εξηγεί και πώς μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, κατάφερε να έχει τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο, κάτι που δεν είναι τυχαίο, αλλά είναι αποτέλεσμα της νοοτροπίας και του τρόπου σκέψης.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο τρόπος που μιλά για τα πρώτα του βήματα. Δεν τα παρουσιάζει ωραιοποιημένα, άλλωστε τίποτα δεν είναι εύκολο στην ζωή. Αναφέρεται σε δυσκολίες, σε λάθη και σε προβλήματα με το πρώτο πλοίο, τα οποία όμως ήταν πραγματικό σχολείο. Τονίζει ότι σήμερα οι νέοι δύσκολα περνούν τέτοιες εμπειρίες, γιατί τα πλοία είναι πιο σύγχρονα και το πλαίσιο πιο αυστηρό και διαφορετικό.
Η συνέντευξη, όμως, δεν μένει μόνο στα επαγγελματικά. Έχει και μια έντονα ανθρώπινη διάσταση. Μιλά για τη μητέρα του, για το φιλότιμο και τις αξίες με τις οποίες μεγάλωσε, για τη συνοχή της οικογένειας, αλλά και για την προσφορά στην κοινωνία, ιδιαίτερα στα χρόνια της κρίσης, χωρίς προβολή και εντυπωσιασμούς. Αναφέρεται με συνέπεια στη στήριξη της υγείας και της παιδείας, ως πραγματικό χρέος και όχι ως επικοινωνιακή κίνηση.
Και ενώ είναι άνθρωπος που γνωρίζει καλά το ρίσκο, στο θέμα της ασφάλειας των πληρωμάτων είναι απόλυτος: πάνω απ’ όλα είναι ο άνθρωπος.
Δείτε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη:
