Το μεγαλύτερο βρετανικό εμπορικό πλοίο που χάθηκε ποτέ βυθίστηκε μέσα σε 2 λεπτά! (ΒΙΝΤΕΟ)

Τον Σεπτέμβριο του 2021 συμπληρώθηκαν 41 χρόνια από την απώλεια του MV Derbyshire στη θάλασσα, προσθέτοντας μια μαύρη σελίδα στη ναυτιλιακή ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου και επαναπροσδιορίζοντας την ασφάλεια των πλοίων μεταφοράς χύδην φορτίου.

Το Derbyshire είναι το μεγαλύτερο εμπορικό πλοίο υπό Βρετανική σημαία που χάθηκε ποτέ στη θάλασσα σε καιρό ειρήνης, και ένα από τα λίγα θαλάσσια περιστατικά όπου δεν υπήρξε ποτέ κλήση κινδύνου, ούτε επιζώντες, ούτε συντρίμμια για πολλά χρόνια!

Το ιστορικό

Στις 11 Ιουλίου 1980, το τεσσάρων χρόνων πλοίο OBO αναχώρησε από το Sept-Îles, στο Κεμπέκ του Καναδά, με προορισμό το Kawasaki της Ιαπωνίας, μεταφέροντας φορτίο 157.446 τόνων σιδηρομεταλλεύματος. Το πλοίο εξαφανίστηκε ξαφνικά στις 9 Σεπτεμβρίου 1980 κατά τη διάρκεια του τυφώνα Orchid, κάτω από άγνωστες συνθήκες. Είναι πολύ σημαντικό να σημειωθεί ότι το πλήρωμα δεν έστειλε ποτέ κλήση κινδύνου, αν και είχε αναφέρει μια σφοδρή τροπική καταιγίδα.

Στις 15 Σεπτεμβρίου, άρχισε επίσημη έρευνα για τον εντοπισμό του πλοίου η οποία τελείωσε έξι ημέρες αργότερα, χωρίς κανένα αποτελέσματα. Το πλοίο δηλώθηκε ως χαμένο. Το μόνο ίχνος που βρέθηκε ήταν μια σωσίβια λέμβος την οποία είδε το πλήρωμα ενός ιαπωνικού δεξαμενόπλοιου έξι εβδομάδες αργότερα.

Ανθρώπινες απώλειες

Κανένας από τα 42 μέλη του πληρώματος και 2 συζύγων αξιωματικών, δεν βρέθηκε ποτέ και θεωρούνται όλοι νεκροί.

Οι πιθανές αιτίες

Η αιτία που εξαφανίστηκε και ναυάγησε το πλοίο διαπιστώθηκε μόλις 20 χρόνια μετά την τραγωδία. Η έλλειψη συντριμμιών ή επιζώντων εμπόδισε αρχικά την επίσημη έρευνα από τη βρετανική κυβέρνηση με τον τυφώνα Orchid να θεωρείται ως η επίσημη αιτία του ναυαγίου.

Μετά από αρκετά χρόνια εκστρατειών από συνδικάτα και συγγενείς των θυμάτων στο πλαίσιο του «Derbyshire Families Association» για την επίσημη έναρξη έρευνας για τα αίτια του ατυχήματος, καθώς και δύο ξεχωριστά περιστατικά ρωγμών στο κατάστρωμα (πλαίσιο 65) σε δύο αδελφά πλοία του Derbyshire αποκάλυψαν ελαττώματα στις τροποποιήσεις του σχεδιασμού.
Η ITF χρηματοδότησε μια ερευνητική αποστολή στα βαθιά νερά της περιοχής για την εύρεση του ναυαγίου, το οποίο βρέθηκε τελικά στις 8 Ιουνίου 1994 στα ανοιχτά της Οκινάουα της Ιαπωνίας και οδήγησε στην εκ νέου άνοιγμα της υπόθεσης.

Μετά από δύο αποστολές, το αποτέλεσμα της αρχικής έρευνας το 1998 ήταν ότι το πλοίο βυθίστηκε επειδή καπάκι ενός αμπαριού στο πλωριό τμήμα το πλοίου δεν είχε σφαλιστεί, αποδίδοντας έτσι την αιτία σε αμέλεια του πληρώματος. Μετά από αρκετά χρόνια και αντικρουόμενες θεωρίες ως προς το τι οδήγησε στη βύθιση, η επίσημη αιτία ανακοινώθηκε το 2000 και εντοπίστηκε στα ελαττώματα του σχεδιασμού, σημειώνοντας ότι τα κύματα κατέστρεψαν τα διάφορα κομμάτια του καταστρώματος και τα καπάκια των αμπαριών του πλοίου, αρχίζοντας η εισροή υδάτων από την πλώρη και τα στρίτζα της αλυσίδας, το «κάσαρο» και στη συνέχεια το ένα μετά το άλλο στα αμπάρια φορτίου, βυθίζοντας το πλοίο σε λιγότερο από δύο λεπτά.

Τα γιγαντιαία κύματα που χτυπούσαν το πλοίο, κατάφεραν και έκοψαν κάποια εξαεριστικά των δεξαμενών έρματος που υπήρχαν στην πλώρη και να αρχίσει η εισροή υδάτων. Τις επόμενες ημέρες, η εισροή νερού στις δεξαμενές έρματος του μπροστινού τμήματος του πλοίου, ήταν η αιτία να βουλιάζει η πλώρη αργά στο νερό.

Καθώς η πλώρη βούλιαζε όλο και περισσότερο στο νερό, η θάλασσα άρχισε να καταστρέφει το πρώτο καπάκι των αμπαριών φορτίου, το οποίο δεν ήταν σχεδιασμένο να αντέχει σε τέτοιες συνθήκες και πλημμύρισε, ανοίγοντας το δρόμο για να πλημμυρίσουν και οι υπόλοιποι χώροι και τελικά να βυθιστεί το πλοίο.

Σε αυτήν την τελική διαπίστωση, δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι ήταν κάποια αμέλεια του πληρώματος για το ότι άφησαν ανοιχτά τα καπάκια των αμπαριών, ούτε ότι όμως ότι υπήρχε κάποιο ελάττωμα στο κατάστρωμα.

Τι μάθαμε από αυτό το τραγικό συμβάν

Πέρα από την περιέργεια για το πώς χάθηκε ένα πλοίο μήκους 294 μέτρων, αυτό το περιστατικό είναι πολύ σημαντικό στη μελέτη των θαλάσσιων ατυχημάτων και του γεγονότος ότι ήταν μόλις τεσσάρων ετών, με έναν πολύ έμπειρο καπετάνιο, που κατασκευάστηκε από ένα βρετανικό ναυπηγείο και κατετάγη Α1 από κορυφαίο νηογνώμονα για εμπορικά πλοία. Το σημαντικό είναι ότι βρέθηκε το χαμένο πλοίο γιατί εάν δεν είχε βρεθεί, οι λόγοι πίσω από την καταστροφή θα μπορούσαν να μην είχαν ανακαλυφθεί ποτέ.

Ο προσδιορισμός των αιτιών του ατυχήματος θεωρείται ότι επαναπροσδιόρισε την ασφάλεια του bulk carrier, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι περίπου 17 bulk carriers χάθηκαν την ίδια χρονιά! Μεταξύ 1980 και 1994, χάθηκαν συνολικά 149 πλοία μεταφοράς χύδην φορτίου με συνολικά 1.144 ζωές (οι περισσότερες από τις οποίες δεν αναφέρθηκαν ή δεν διερευνήθηκαν), γεγονός που υπογράμμισε τις σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τον σχεδιασμό της ασφάλειας των πλοίων μεταφοράς χύδην φορτίου.

Αυτό οδήγησε στην εφαρμογή νέων προτύπων σχεδιασμού, συμπεριλαμβανομένης της ενίσχυσης των καπακιών των αμπαριών, της εγκατάστασης VDR (μαύρο κουτί) σε όλα τα υπάρχοντα και νεότευκτα φορτηγά πλοία και την εγκατάσταση καμερών στο μπροστινό μέρος όλων των capesize bulkers, ενώ ξεκίνησε μία έρευνα για να διερευνήσει τις ελάχιστες απαιτήσεις αντοχής που θα πρέπει να υπάρχουν για εξαεριστικά και σωλήνες εξαερισμού.

Σημαντικές συστάσεις για τη βελτίωση της ασφάλειας των πλοίων τέθηκαν σε εφαρμογή μετά τα αποτελέσματα των ερευνών για την απώλεια του Derbyshire και τα εμπορικά πλοία κατασκευάζονται πλέον με υψηλότερα πρότυπα, ώστε να μπορούν να αντέχουν καλύτερα τις καιρικές συνθήκες, είχε δηλώσει ο γενικός γραμματέας της Nautilus International, Mark Dickinson.

Διαβάστε ακόμα