Τα τελευταία χρόνια ακούγεται όλο και περισσότερο το «αργό πετρέλαιο» ή το «ακατέργαστο πετρέλαιο» ή στα αγγλικά «Crude Oil». Ο «μαύρος χρυσός» όπως συνηθίζεται να λέγεται, αφού τον εξορύξουν και υποστεί μια ελαφρά επεξεργασία, φορτώνεται από τους τερματικούς σταθμούς στα δεξαμενόπλοια και μεταφέρεται σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης.
Το συγκεκριμένο όμως είδος πετρελαίου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί άμεσα. Θα πρέπει να μεταφερθεί στο διυλιστήριο, όπου μετά από την βιομηχανική επεξεργασία του, θα διαχωριστεί σε διάφορα προϊόντα, μεταξύ των οποίων τα πιο γνωστά στο ευρύ κοινό που είναι το πετρέλαιο και η Βενζίνη. Πως όμως γίνεται αυτή η διαδικασία;
Στο παρασκήνιο της εμπορικής ναυτιλίας, εκεί όπου όλα μοιάζουν να λειτουργούν μηχανικά και προβλέψιμα, υπάρχει μια διαδικασία που καθορίζει σχεδόν τα πάντα χωρίς να γίνεται ποτέ πρωτοσέλιδο. Η μεταφορά του αργού πετρελαίου και εν συνεχεία η διύλιση του δεν είναι απλώς ένα βιομηχανικό στάδιο, είναι ο λόγος που κινούνται τα πάντα σε αυτόν τον πλανήτη, από τα πλοία μέχρι τα αμάξια, τα αεροπλάνα μέχρι και ο καυστήρας του καλοριφέρ μας. Είναι αυτό που κρατάει την εφοδιαστική αλυσίδα ζωντανή. Κι όμως, ελάχιστοι εκτός του χώρου αντιλαμβάνονται πόσο κρίσιμος είναι αυτός ο «αόρατος» μηχανισμός.
Αφού λοιπόν βγει από την γη το ακατέργαστο αυτό προϊόν, φορτώνεται στα δεξαμενόπλοια και μεταφέρεται στον τελικό του προορισμό, ο οποίος μπορεί αν βρίσκεται δεκάδες χιλιάδες ναυτικά μίλια μακριά. αφού φτάσει στον τελικό προορισμό του και ξεφορτωθεί στο διυλιστήριο ξεκινάει η κλασματική του απόσταξη, η οποία αποτελεί την καρδιά αυτής της διαδικασίας.
Το αργό πετρέλαιο θερμαίνεται σε υψηλές θερμοκρασίες και εισέρχεται σε έναν πύργο απόσταξης, όπου η διαφορά στα σημεία βρασμού οδηγεί στον διαχωρισμό του σε διαφορετικά προϊόντα. Στην κορυφή συγκεντρώνονται τα ελαφρύτερα αέρια, ενώ χαμηλότερα σχηματίζονται η βενζίνη, η νάφθα, η κηροζίνη, το πετρέλαιο diesel και τελικά τα βαριά κατάλοιπα όπως το fuel oil και η άσφαλτος. Κάθε “στρώμα” μέσα σε αυτή τη στήλη έχει τον δικό του ρόλο στην οικονομία, αλλά για τη ναυτιλία, το κρίσιμο προϊόν παραμένει το βαρέως τύπου καύσιμο.
Για τα πλοία, ειδικά τα μεγάλα εμπορικά, το heavy fuel oil, το «μαζούτ» που συνηθιζόταν να λέγεται κάποτε, δεν είναι απλώς μια επιλογή καυσίμου, είναι η βάση λειτουργίας τους. Τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Η κατανόηση του πώς προκύπτει αυτό το καύσιμο δεν είναι θεωρητική γνώση, αλλά πρακτική ανάγκη. Επηρεάζει την απόδοση της μηχανής, τη συντήρηση, ακόμα και τη συμμόρφωση με τους περιβαλλοντικούς κανονισμούς που γίνονται όλο και αυστηρότεροι.
Υπάρχει βέβαια και το «μελανό σημείο» του μαύρου χρυσού, το οποίο δεν είναι άλλο από τους πολέμους και τις γεωπολιτικές συγκρούσεις που γίνονται γύρω από αυτό.
Η ουσία όμως είναι ότι πίσω από κάθε ταξίδι ενός εμπορικού πλοίου, πίσω από κάθε φορτίο και κάθε λιμάνι, υπάρχει μια αλυσίδα διαδικασιών που ξεκινά πολύ πριν το πλοίο λύσει κάβους. Και όσο κι αν η τεχνολογία προχωρά, αυτή η βασική αρχή παραμένει ίδια: αν δεν καταλάβεις τι καις, δύσκολα θα καταλάβεις πώς κινείσαι.
Διαβάστε ακόμα: Ποια είναι η διαδικασία φόρτωσης πετρελαίου σε ένα δεξαμενόπλοιο (video)
