Υπάρχουν κάποια πράγματα που, όσο απλά κι αν είναι γραμμένα, καταφέρνουν να αγγίζουν σχεδόν κάθε άνθρωπο, όχι γιατί μιλούν μόνο για καράβια και φουρτούνες, αλλά γιατί αποτυπώνουν εκείνη τη σιωπηλή ευθύνη που κουβαλά ο καπετάνιος. Τη στιγμή που οι περισσότεροι βλέπουν απλώς έναν άνθρωπο με εξουσία, η πραγματικότητα είναι συχνά πολύ πιο βαριά και πολύ πιο μοναχική.
Το παρακάτω κείμενο, με τίτλο «Η Μοναξιά του Καπετάνιου», γράφτηκε από τον καπτα Κωνσταντίνο Γεώμελο και κυκλοφόρησε στα social media. Με λόγια λιτά αλλά αληθινά, περιγράφει τη μοναξιά, την πίεση και το βάρος που καλείται να σηκώσει ένας καπετάνιος όταν τα πράγματα δυσκολεύουν και όλα τα βλέμματα στρέφονται πάνω του.
«Η Μοναξιά του Καπετάνιου…
Μόνος στο πέλαγος, μόνος στον ωκεανό, μόνος στη βάρδια της νυχτός με τη φουρτούνα να θεριεύει. Γύρω φωνές και διαταγές, προστακτικές και παράπονα.
Η Εταιρεία ζητά αριθμούς, το πλήρωμα ζητά δικαιοσύνη, κι ο καπετάνιος στέκει στη μέση, σαν βράχος που τον χτυπούν δυο θάλασσες μαζί. Είναι ο εύκολος στόχος.
Στην κούραση του ναυτικού, στην οργή των ανθρώπων, στην αδυναμία που δεν χωρά να φανερωθεί. Κι όμως πρέπει να κρατηθεί. Να συγκεράσει φόβους, θυμούς και σιωπές, και να βρει λύση μες στην τρικυμία.
Τον βαραίνουν ζωές. Το πλοίο. Τα φορτία. Τα μάτια που τον κοιτούν περιμένοντας σωτηρία.
Ο ναύτης, ο σκάπουλος, μετά τη βάρδια θα βρει μια γωνιά να ξαποστάσει όπως μπορεί.
Μα ο καπετάνιος όχι. Μένει μόνος στη γέφυρα, με το τιμόνι στα χέρια και τη θάλασσα να δοκιμάζει την ψυχή του. Κι όταν τα κύματα βουνά φτάνουν ως τις βαρδιόλες, τότε σαν ταινία “προσεχώς”, περνά μπροστά απ’ τα μάτια του η ζωή του όλη.
Πρόσωπα αγαπημένα. Γέλια παιδιών. Μάνες, γυναίκες, πατεράδες. Λιμάνια, αγκαλιές, αποχαιρετισμοί. Και μάτια, που κάποτε τον κοίταξαν με αγάπη. Και τότε, μες στη νύχτα, όταν τα κύματα σηκώνονται σαν βουνά, κάνει σιωπηλά τον σταυρό του και ψιθυρίζει:
«Άγιε Νικόλα, κράτα το πλοίο μου όρθιο, φώτισε το χέρι μου στο τιμόνι, δώσε κουράγιο στο πλήρωμα και βγάλε μας στην ξαστεριά».
Γιατί τον καλό καπετάνιο δεν τον γεννούν οι μπουνάτσες. Τον γεννούν οι θύελλες, οι τρικυμίες, και οι νύχτες, που έμεινε μόνος και δεν άφησε τις ψυχές και το πλοίο να χαθούν…..
