Μια γυναίκα που μαθαίνει να ζει με την απουσία, την αγωνία, τη μοναξιά και την αναμονή, κρατώντας όμως όρθια την οικογένεια και το σπίτι όσο ο άνθρωπός της παλεύει με τις θάλασσες του κόσμου. Πολλοί άνθρωποι μιλούν εύκολα για τις γυναίκες των ναυτικών χωρίς να γνωρίζουν πραγματικά τι σημαίνει αυτή η ζωή.
Έχουν δημιουργηθεί μύθοι και στερεότυπα που τις αδικούν βαθιά. Άλλοι τις θεωρούν αδύναμες, μοναχικές, σπάταλες ή ακόμα και άπιστες. Όμως η πραγματικότητα απέχει πολύ από όλα αυτά. Η γυναίκα του ναυτικού δεν είναι αδύναμη. Χρειάζεται τεράστια ψυχική δύναμη για να αντέξει μήνες μακριά από τον άνθρωπό της, να μεγαλώνει παιδιά, να παίρνει αποφάσεις μόνη της και να κρύβει την αγωνία της πίσω από ένα χαμόγελο. Δεν ζητά λύπηση. Ζητά μόνο σεβασμό.
Ζει πολλές στιγμές μοναξιάς. Και εδώ είναι που αρχίζουν οι πραγματικοί κίνδυνοι της ζωής αυτής. Γιατί μια γυναίκα που μένει μόνη για τόσο μεγάλο διάστημα γίνεται συχνά στόχος ανθρώπων που βλέπουν τη μοναξιά της σαν ευκαιρία.
Όπως η Πηνελόπη περίμενε τον Οδυσσέα και είχε γύρω της τους μνηστήρες επειδή ήξεραν ότι είναι μόνη, έτσι και σήμερα υπάρχουν άντρες που πλησιάζουν γυναίκες ναυτικών όχι από αγάπη ή ενδιαφέρον, αλλά μόνο για να εκμεταλλευτούν τη συναισθηματική τους αδυναμία ή την ανάγκη τους για ανθρώπινη παρουσία.
Άλλοι θεωρούν πως οι γυναίκες των ναυτικών ζουν χωρίς αγάπη ή χωρίς ουσιαστική σχέση. Κι όμως… κάθε επιστροφή ενός ναυτικού στο σπίτι είναι μια νέα αρχή γεμάτη αληθινό συναίσθημα, λαχτάρα και χαρά. Η απόσταση πολλές φορές δυναμώνει την αγάπη αντί να τη διαλύει.
Υπάρχει επίσης η λανθασμένη εικόνα ότι δεν εργάζονται ή πως ζουν σπάταλα. Στην πραγματικότητα πολλές γυναίκες ναυτικών εργάζονται, στηρίζουν οικονομικά και οργανώνουν το σπίτι με υπευθυνότητα και αξιοπρέπεια, γνωρίζοντας τις θυσίες που κάνει ο άνθρωπός τους στη θάλασσα.
Και πάνω απ’ όλα, υπάρχει ο άδικος μύθος της απιστίας. Όμως καμία σχέση δεν αντέχει χωρίς εμπιστοσύνη. Οι γυναίκες των ναυτικών γνωρίζουν τι σημαίνει αφοσίωση, αναμονή και αληθινή αγάπη. Περιμένουν τον άνθρωπό τους με πίστη και περηφάνια, γιατί ξέρουν πως ταξιδεύει και παλεύει καθημερινά για την οικογένειά του.
Ναι, υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που μπορεί να λυγίσουν από τη μοναξιά ή τις δυσκολίες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλες οι γυναίκες των ναυτικών είναι ίδιες. Είναι άδικο να χαρακτηρίζονται συλλογικά άπιστες ή ανήθικες. Η πίστη, η αξιοπρέπεια και ο χαρακτήρας δεν εξαρτώνται από την απόσταση αλλά από τις αξίες του κάθε ανθρώπου.
Οι περισσότερες γυναίκες των ναυτικών στέκονται βράχοι. Κρατούν ζωντανή την οικογένεια, περιμένουν με υπομονή τον άνθρωπό τους και ζουν με την αγωνία μήπως συμβεί κάτι στη θάλασσα.
Γιατί μόνο όποιος έχει ζήσει αυτή τη ζωή μπορεί να καταλάβει πόσο δύσκολη πραγματικά είναι. Και εγώ γνωρίζω πολύ καλά αυτή την πραγματικότητα, γιατί η μητέρα μου υπήρξε γυναίκα ναυτικού για περίπου 12 χρόνια.
Έζησε τις δυσκολίες, τις θυσίες, τη μοναξιά και την αναμονή, αλλά στάθηκε δυνατή, αξιοπρεπής και περήφανη μέχρι το τέλος.
Γι’ αυτό πριν κρίνουμε τις γυναίκες των ναυτικών, καλό θα ήταν πρώτα να σκεφτούμε πόση δύναμη χρειάζεται για να αντέξει κάποιος μια τέτοια ζωή.
Γιατί πίσω από κάθε ναυτικό που ταξιδεύει στις θάλασσες του κόσμου, υπάρχει μια γυναίκα που δίνει τον δικό της αθόρυβο αγώνα στη στεριά. Σεβασμός σε όλες τις γυναίκες της θάλασσας.
Με εκτίμηση,
Γιασεμί Ιωάννου Στραβελάκη – Κόρη ναυτικού
Διαβάστε ακόμα: Πέντε διαδεδομένοι μύθοι για τις γυναίκες των ναυτικών
