Η παρέμβαση της Laura DiBella στις διαπραγματεύσεις του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (IMO) στο Λονδίνο δεν πέρασε απαρατήρητη, και μάλλον δεν ήταν καθόλου τυχαία, με τις ΗΠΑ να ανεβάζουν τους τόνους απέναντι στο σχέδιο για παγκόσμια τιμολόγηση των εκπομπών στη ναυτιλία, στέλνοντας μήνυμα ότι δεν πρόκειται να το αφήσουν να περάσει εύκολα.
Η πρόεδρος της Federal Maritime Commission συμμετέχει στην αμερικανική αντιπροσωπεία στη σύνοδο MEPC 84, εκφράζοντας την ξεκάθαρη αντίθεση στο λεγόμενο Net-Zero Framework. Όπως ανέφερε, πρόκειται ουσιαστικά για έναν «αχρείαστο φόρο» που θα επιβαρύνει τα πλοία και τους φορτωτές που δραστηριοποιούνται σε διεθνή ύδατα.
Δεν έμεινε όμως μόνο στη ρητορική. Η FMC υπενθύμισε ότι διαθέτει εργαλεία παρέμβασης σε περιπτώσεις που θεωρεί ότι δημιουργούνται «δυσμενείς συνθήκες» για τη ναυτιλία των ΗΠΑ, αφήνοντας ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο κυρώσεων ή περιορισμών σε πλοία ξένης σημαίας.
Η τοποθέτηση αυτή έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς η FMC μέχρι σήμερα δεν είχε ενεργό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για το κλίμα του IMO, οι οποίες παραδοσιακά χειρίζονται από άλλους αμερικανικούς φορείς. Η παρουσία της δείχνει ότι η Ουάσιγκτον σκληραίνει την γραμμή άμυνάς της απέναντι στο συγκεκριμένο σχέδιο.
Το Net-Zero Framework, που έχει ήδη καθυστερήσει μετά από έντονες αντιπαραθέσεις, προβλέπει ουσιαστικά περιορισμούς στις εκπομπές των πλοίων και οικονομικές επιβαρύνσεις για όσα δεν συμμορφώνονται. Παράλληλα, φιλοδοξεί να κατευθύνει σημαντικά κεφάλαια προς τη μετάβαση της ναυτιλίας σε καθαρότερες μορφές ενέργειας.
Οι υποστηρικτές του επιμένουν ότι είναι απαραίτητο για να κλείσει το χάσμα κόστους μεταξύ συμβατικών καυσίμων και εναλλακτικών λύσεων. Οι ΗΠΑ, όμως, βλέπουν το θέμα διαφορετικά, θεωρώντας ότι το κόστος θα μετακυλιστεί τελικά στην αγορά και στους καταναλωτές.
Η ένταση έρχεται σε μια περίοδο όπου μεγάλοι ναυτιλιακοί οργανισμοί, όπως η BIMCO και το International Chamber of Shipping, πιέζουν για μια ενιαία παγκόσμια λύση, προκειμένου να αποφευχθεί ένα μωσαϊκό διαφορετικών κανονισμών ανά περιοχή.
Το βασικό ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα υπάρξει συμφωνία, αλλά υπό ποιους όρους, και πόσο θα κρατήσει αυτή η σύγκρουση μεταξύ πολιτικής και ναυτιλιακής πραγματικότητας. Το σίγουρο είναι ότι το κόστος θα περάσει και πάλι στον τελικό καταναλωτή, όπου και θα κληθεί για ακόμη μια φορά να «πληρώσει το μάρμαρο».
Διαβάστε ακόμα: Πόσο τελικά ευθύνονται τα πλοία για τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου;
