Το τελευταίο τέταρτο πριν το μπάρκο είναι το πιο βαρύ. Εκεί που η βαλίτσα είναι έτοιμη και προσπαθείς να πείσεις το μυαλό ότι «έχω ακόμη». Τα παιδιά καταλαβαίνουν περισσότερα απ’ όσα δείχνουν, η γυναίκα κρατάει γερά, κι εσύ μετράς ανάσες μέχρι το αεροδρόμιο ή το πλοίο της ακτοπλοΐας.
Νομίζω ότι θα πρέπει να έχουν γραφτεί δεκάδες άρθρα και εκατοντάδες ή και χιλιάδες σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το πόσο δύσκολο είναι όταν ο ναυτικός σηκώνει την βαλίτσα για να μπαρκάρει.
Κάθε φορά όμως που το έρχεται αυτή η στιγμή,συνειδητοποιείς ότι αυτό είναι κάτι που δεν συνηθίζεται. Ίσως εμείς οι ναυτικοί να καταφέρνουμε με κάποιον τρόπο να το διαχειριζόμαστε όλο αυτό. Το μαθαίνουμε, συμβιβαζόμαστε και ευχόμαστε να είμαστε καλά και εμείς και όλοι αφήσαμε πίσω.
Τα συναισθήματα του αποχωρισμού χιλιάδες. Όταν δε υπάρχουν και παιδιά τότε η διαχείρηση είναι ακόμη δυσκολότερη. Τα παιδιά πολλές φορές καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα από όσα μας δείχνουν και αυτό είναι που με φοβίζει περισσότερο.
Είναι η δουλειά μας. Είναι επιλογή μας. Δεν κλαίγομαι, ούτε θέλω να το παρουσιάζω σαν να πηγαίνει στο εκτελεστικό απόσπασμα ο ναυτικός.
Αλλά αυτό με τα παιδιά είναι κανονική μαχαίρια. Η γυναίκα σου θα καταλάβει την κατάσταση, η μάνα σου το ίδιο, τα αδέλφια σου επίσης. Ενα παιδί όμως 5-,6, 7 χρόνων πως θα το καταλάβει;
Και είναι αυτή η τελευταία εβδομάδα. Όταν θα χτυπήσει το τηλέφωνο για να πάμε για εξετάσεις και στη εταιρεία. Είναι εκεί που αρχίζει το mood και μπατάρει.
Είναι αυτές οι 2-3 μέρες, που λες από μέσα σου «έχω ακόμα..». Προσπαθείς να πείσεις το μυαλό σου ότι υπάρχει ακόμη χρόνος. Θα κοιμηθώ ακόμη στο κρεβάτι το μου 2-3 μέρες. Θα ξυπνήσω το πρωί θα πιω τον καφέ μου με την γυναίκα μου. Θα παίξω με το παιδί μου.
Και πριν το καταλάβαινες έχεις φτιάξει βαλίτσες. Τις έχει μπροστά σου και ετοιμάζεσαι να φύγεις.
Και μετά πας στο αεροδρόμιο ή ένα καράβι της ακτοπλοΐας για να πας στον Πειραιά.
Και είναι αυτό το τελευταίο τέταρτο… Μόνο σκέφτεσαι. Δεν υπάρχουν και πολλά να πεις. Άλλωστε μένει μόνο ένα τέταρτο…
