Την στιγμή που όλος ο κόσμος, μαζί και η ναυτιλιακή βιομηχανία, ασχολείται με την απαλλαγή από τον άνθρακα, την πράσινη ενέργεια, την ψηφιακή τεχνολογία, την τεχνητή νοημοσύνη, τα αυτόνομα και σύγχρονα πλοία κτλ, ο μέσος ναυτικός συνεχίζει να κοιμάται σε μια καμπίνα πολύ μικρότερη από ένα δωμάτιο κάποιου οικονομικού ξενοδοχείου, πολλές φορές σε ένα θορυβώδες περιβάλλον, ζεστό ή κρύο, με περιορισμένο ίντερνετ που πολλές φορές δεν πιάνει και καλά.
Λέμε ότι θέλουμε να προσελκύσουμε τα νέα παιδιά στα καράβια, αλλά την ίδια στιγμή προσφέρουμε ένα βιοτικό επίπεδο πολύ χαμηλό, ίσως ίδιο με κάποιες χώρες της Αφρικής. Δεν είναι υπερβολή. Εάν βάλουμε στη ζυγαριά τα πλην και τα συν από την διαβίωση ενός μέσου ναυτικού σε ένα εμπορικό πλοίο τότε θα διαπιστώσουμε ότι έτσι είναι, και ακόμη χειρότερα.
Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τη γενιά Ζ να υπογράφει εξάμηνες ή ακόμη και τετράμηνες συμβάσεις και να μένει μέσα σε πλωτά σιδερένια κουτιά, όταν σε ορισμένες νεότευκτες πλατφόρμες εξόρυξης πετρελαίου τα πληρώματα απολαμβάνουν αίθουσες κινηματογράφου, γυμναστήρια, σάουνα, μπουφέ, καμπίνες υψηλών προδιαγραφών, σύγχρονο εξοπλισμό και internet υψηλής ταχύτητας.
Αν θέλουμε πραγματικά να φέρουμε τους ανθρώπους πίσω στη θάλασσα, χρειαζόμαστε νέες υποδομές, πιο ανθρώπινες. Tα σύγχρονα πλοία απαιτείται να έχουν ύγχρονες καμπίνες με ιδιωτικότητα, ηχομόνωση, κατάλληλο φωτισμό, ελέγχους ποιότητας αέρα, αυτόνομη ψύξη/θέρμανση, εργονομία, απεριόριστο δορυφορικό internet υψηλής ταχύτητας.
Για αυτούς που θα βιαστούν να πουν ότι «έτσι είναι τα καράβια» κτλ, καλό θα ήταν να σκεφτούν ότι βρισκόμαστε στο 2025 και όχι στο 1985. Επίσης, καλό θα ήταν να σκεφτούμε ότι ο άνθρωπος πλέον ζει σε σπίτια και όχι σε σπηλιές.
Ο ναυτικός έχει μείνει σε όλα πίσω. Για να μειωθούν τα ατυχήματα στην θάλασσα θα πρέπει η βιομηχανία να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη. Και όταν λέω να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη, δεν εννοώ απλά να αγοράσουν ένα PlayStation ή μια βαφλιέρα.
Τα πλοία χρειάζονται άμεσα επιπλέον πλήρωμα το οποίο θα μπορεί να αναλάβει ένα μεγάλο μέρος της χαρτούρας. Να μπορεί ο ναυτικός να επικεντρωθεί στην δουλειά του. Να μπορεί ο αξιωματικός φυλακής γέφυρας να ασχοληθεί αποκλειστικά με την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, και όχι κατά την διάρκεια της βάρδιας του να κάνει άλλες δουλειές.
Σε παλιότερα πλοία χρειάζεται μια ομάδα που θα απαρτίζεται από έμπειρους ναυτικούς και που θα πηγαίνουν στα πλοία για να βοηθήσουν σε προβλήματα που έχουν να κάνουν με τεχνικά θέματα.
Θα πρέπει επιτέλους η ναυτιλιακή κοινότητα να καταλάβει ότι οι καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, το ίντερνετ, το φαγητό, και η επαρκής ξεκούραση θα μειώσουν τα ατυχήματα. Επίσης, όχι μόνο θα προσελκύσουν και περισσότερους και καλύτερης ποιότητας νέους στην θάλασσα, αλλά θα κρατήσει και αυτούς που παρατάνε το επάγγελμα.
Κάνεις δεν μπορεί να αγνοήσει ότι όταν ένα πλοίο δεν είναι ναυλωμένο, όταν συμβεί κάποιο ατύχημα ή κάποιο απρόβλεπτο γεγονός, τότε χάνονται χιλιάδες δολάρια. Σε κάποιες περιπτώσεις ίσως χαθούν και εκατομμύρια, χωρίς να υπολογίζεται το χτύπημα στην φήμη της ναυτιλιακής εταιρείας.
Η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των ναυτικών είναι μια επένδυση που στο τέλος της ημέρας είναι σίγουρο ότι θα επιστρέψει τα χρήματα σε αυτόν που την έκανε. Όταν γίνεται μια επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό, χτίζεται μια αποτελεσματική σχέση και αποκτάται αξιοπιστία.
Τα δεδομένα δείχνουν την αλήθεια και είναι αμίλητα:
Οι εταιρείες που δίνουν προτεραιότητα στην ευημερία του πληρώματος έχουν έως και 35% λιγότερα περιστατικά σχετικά με την ασφάλεια και 25% λιγότερες αποχωρήσεις των πληρωμάτων τους (Lloyd’s Register, 2024).
Αυτά είναι πραγματικά χρήματα, όχι απλά κουβέντες και λόγια του αέρα. Ιδού, λοιπόν, η πρόκλησή προς όλους όσους εξακολουθούν να μειώνουν τον προϋπολογισμό για την ευημερία του πληρώματος, βλέποντας απλά τα νούμερα. Πίσω από τα νούμερα υπάρχουν άνθρωποι και οι άνθρωποι δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται όπως οι αριθμοί.
Θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι ένα πλοίο μπορεί να κινείται με καύσιμα, αλλά στο τέλος της ημέρας, άνθρωποι το πάνε και το ταξιδεύουν. Αν δοθούν σε αυτούς τους ανθρώπους τα κατάλληλα εφόδια, είναι σίγουρο ότι η αποδοτικότητα τους θα εκτοξευτεί πολύ ψηλά, και θα επιστραφεί και το τελευταίο δολάριο σε αυτόν που επένδυσε στον άνθρωπο-ναυτικό.
Δεν μπορεί η ναυτιλιακή βιομηχανία να απαιτεί κάθε χρόνο όλο και περισσότερα από τον ναυτικό, και την ίδια στιγμή να τον αντιμετωπίζει όπως 40 χρόνια πριν. Δεν μπορεί η ναυτιλιακή βιομηχανία να επενδύει δισεκατομμύρια για τα σύγχρονα πλοία και να μην λαμβάνεται υπόψη η διαβίωση του ναυτικού. Όταν οι συνθήκες διαβίωσης σε ένα πλοίο γίνουν πραγματικά καλύτερες, τότε θα πάνε στην θάλασσα και ποιοτικότεροι ναυτικοί. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν αυτό, τόσο πιο γρήγορα θα μειωθούν και τα ατυχήματα στην θάλασσα…
