Γιατί εγκατέλειψα την θάλασσα – Η Αλήθεια

Αποφοίτησα στα 4 έτη από την ΑΕΝ Μηχανικών Ασπροπύργου 2013 πράγμα που δεν ήταν εύκολο γιατί επί 4 χρόνια εκτελούσα 200 χιλιόμετρα απόσταση πήγαινε – έλα ενώ παράλληλα εργαζόμουν για να καλύψω τις ανάγκες μου , χώρια το γεγονός ότι η σχολή δεν δικαιολογούσε απουσίες είτε στις απεργίες είτε για τον οποιοδήποτε λόγο που θα προέκυπτε .

Αποφάσισα να ακολουθήσω το επάγγελμα αυτό κυρίως από αγάπη στην μηχανική και ύστερα για λόγους επαγγελματικής αποκατάστασης λόγω της επερχόμενης κρίσης σε συνάρτηση με το όριο ηλικίας μου μιας και ολοκλήρωσα τις σπουδές μου μετά τον στρατό και με μεγάλη καθυστέρηση .

Όσα έμαθα για την μηχανική δυστυχώς τα έμαθα αυτοδίδακτα μιας και από μικρό παιδί είχα ασχοληθεί με το αντικείμενο είτε πρακτικά είτε με διάβασμα όπου χρειαζόταν . Η σχολή δεν μου έμαθε τίποτα είτε θεωρητικά είτε πρακτικά πέρα από μια σειρά λίγων καθηγητών είτε Ναυτικών είτε Πανεπιστημιακών οι οποίοι ήταν άνθρωποι και μετά επαγγελματίες και τους ευχαριστώ που με υπομονή , αγάπη και ζήλο κατάφεραν να ασχοληθούν τόσο με εμένα όσο και με τους τότε σπουδαστές που φοιτήσαμε . Η κτιριακή δόμηση ήταν ετοιμόρροπη , θέρμανση δεν υπήρχε , η σχολή ήτο κτισμένη ανάμεσα σε Νέα Εθνική οδό Αθηνών – Πατρών – ΕΛΠΕ – ΔΕΗ – Κόλπου Ελευσίνας οπότε και βρισκόμασταν μόνιμα σε περιβάλλον ρύπανσης με αποτέλεσμα συχνά – πυκνά να υποφέρουμε από ημικρανίες , οι περισσότεροι καθηγητές ήταν πανεπιστημιακοί και μας επιφόρτιζαν με πολύ ύλη η οποία δεν χρειάζονταν και δυστυχώς τα εργαστήρια και τα μηχανουργεία είτε υπολειτουργούσαν είτε δεν λειτουργούσαν καθόλου λόγο ελλείψεως καθηγητών .

Πολλές φορές με την πάροδο του καιρού σχολούσαμε ακόμα και στις 20 : 30 για να καλύψουμε το προβλεπόμενο , πρόγραμμα και οι χώροι ενδιαίτησης ήταν ένα κυλικείο που δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα ιδιωτικής εταιρίας με προϊόντα δεύτερης διαλογής . Η κατεύθυνση , η τάξη και η οργάνωση για το κάθε ζήτημα από τους αρμόδιους φορείς της σχολής προς τους σπουδαστές ήταν ελλιπής για το κάθε ζήτημα και ήταν προσωπικά στο χέρι του κάθε σπουδαστή να τρέξει , να ενημερωθεί και να μάθει πως πρέπει να κινηθεί είτε για την έκδοση ναυτικού φυλλαδίου , είτε για ασφάλιση στο ΝΑΤ , είτε για το πιστοποιητικό σωστικών / πυροσβεστικών μέσων , είτε για το πως θα κινηθεί για εύρεση εταιρίας για τις 2 κατευθυνόμενες εκπαιδεύσεις επί πλοίου .

Όλοι μας , για αρχή βγάλαμε το ναυτικό φυλλάδιο και κάποιοι ασφαλίστηκαν και στο ΝΑΤ. Περάσαμε τα σωστικά με θεωρία και καθόλου πράξη σπαταλώντας δίχως λόγο ώρες .

Έχοντας ολοκληρώσει τα προβλεπόμενα για την έναρξη του πρώτου εκπαιδευτικού ταξιδιού , βρήκα την πόρτα κλειστή από πολλές εταιρίες με Ελληνική σημαία έως ότου βρήκα πρώην συνάδελφο Ναυτικό με τον βαθμό του Α Μηχανικού ο οποίος δεν είναι πλέον εν ενεργεία και χάρη της σύστασης του ιδίου δια μέσω Αρχιπλοιάρχου που εργαζόταν στην εταιρία κατάφερα να πρωτομπαρκάρω για 6 μήνες ακριβώς . Μέχρι να γίνει αυτό μεγάλη ταλαιπωρία με περίμενε για έκδοση διαβατηρίου / βίζας , εμβολίου κίτρινου πυρετού , πιστοποιητικού υγείας και τέλος πάντων ότι έγγραφο παραλείπω .

Γεμάτος χαρά , περηφάνια , αγωνία και όρεξη μπήκα στο πλοίο με σκοπό να φύγω καθώς πρέπει και το μόνο που έμαθα ήταν σκούπα , βάψιμο , καθαριότητες και βοηθητικές δουλειές . Κανείς δεν με βοήθησε σαν μαθητευόμενος που ήμουν είτε για τους κανόνες ασφαλείας είτε για τον αντικειμενικό ρόλο μου και το οτιδήποτε το έμαθα μόνος μου από διάβασμα και την ενασχόληση . Δεν κοιμόμουν σωστά , έτρωγα φαγητά τρίτης διαλογής και λίγης δοσολογίας , δεν είχα εξοπλισμό επιπλέον , πλυντήρια υπήρχαν μόνο 2 για 24 άτομα , εργαζόμουν πολλές ώρες άυπνος και είχα να κάνω με κουρασμένους ψυχολογικά συναδέλφους που ο καθένας ήταν στην καμπίνα του με λίγη επικοινωνία και αναφέρομαι για τους Έλληνες . Στα λιμάνια βγήκα ελάχιστα έως καθόλου και πέρασε ο καιρός να ξεμπαρκάρω σιγά σιγά .

Η επιστροφή ήταν ομαλή και έμπλεξα με την γραφειοκρατία για την επικύρωση της υπηρεσίας μου και την εγγραφή στην σχολή . Μέχρι να έρθει το δεύτερο μπάρκο η σχολή ζόρισε και από άποψη μαθημάτων και από άποψη απεργιών / έλλειψης προσωπικού . Εκεί πρωτο συνάντησα το σύστημα της αδικίας όπου άτομα που δεν πατούσαν ποτέ μυστηριωδώς περνούσαν μαθήματα και άτομα σαν εμένα που φτύναμε στην κυριολεξία αίμα κοβόμασταν για μόρια στα μαθήματα , χώρια τις πολιτικές και ιδιωτικές κλίκες που είχαν δημιουργηθεί ανάμεσα σε σπουδαστές – καθηγητές / διοικητικό προσωπικό – καθηγητών – πολιτικού προσωπικού / εταιριών . Κοιτώντας την δουλειά μου και με σύνεση κατάφερα να περάσω στο τσάκ τα απαιτούμενα μαθήματα για το δεύτερο μπάρκο και ως προς έκπληξή μου η τότε εταιρία μου με κάλεσε η ίδια για να δεί την πορεία μου . Τότε έμαθα ότι οι σπουδαστές των ΑΕΝ στα εκπαιδευτικά τους ταξίδια δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κονδύλι τις Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου μέρος αυτού θα το λάβουν και οι Ναυτιλιακές Εταιρίες.

Τελειώνοντας τα διαδικαστικά με την Εταιρία μπαρκάρω για δεύτερη φορά . Το μπάρκο αυτό θα με σημαδέψει για όλη μου την ζωή . Καψόνια , καθαριότητες , βαψίματα , σχεδόν καθόλου ύπνος , ψυχολογικός πόλεμος , ειρωνείες , συντριβή προσωπικότητας , πολύ συντήρηση στο μηχανοστάσιο , προσωπικό μηχανής με πολλά ψυχολογικά προβλήματα μιας και ήταν μέσα στο καράβι πάνω από 15 μήνες τα οποία τα επέμεινα εξ ανάγκης για να μαζέψω το υπόλοιπο 6 μηνο να πάρω το πτυχίο μου . Σαφώς δεν έμαθα τίποτα και ούτε ασχολήθηκε κανείς μαζί μου χώρια ότι με αντιμετωπίσανε σαν βάρος στην πλάτη τους . Σαφώς και καθόλου χρόνος για λιμάνι , χώρια ότι δέναμε για μια – δυο μέρες το πολύ .

Γυρνώντας πίσω ξαναέμπλεξα με την γραφειοκρατία για να επικυρώσω την υπηρεσία μου και να εγγραφώ στην σχολή . Εκείνη την περίοδο εμφανίστηκε το πρώτο κρούσμα πειρατίας όπου ο εν λόγο σπουδαστής παράτησε το επάγγελμα όπως και πολλοί άλλοι λόγω μη καλών συνθηκών . Έχοντας το αβαντάζ του 12 μηνου μιας και πολλοί σπουδαστές χρωστούσαν υπηρεσία με καλή ψυχολογία συνέχισα τα υπόλοιπα εξάμηνα με στρατηγική και κατάφερα να αποφοιτήσω το 2013 .

Συνεχίζοντας στην εταιρία που ήμουν με στέλνουν Junior Τρίτο Μηχανικό σε αδελφό πλοίο που ευτυχώς έπεσα σε πλοίο οικογένεια από Γέφυρα – Μηχανή – Κουζίνα . Ο Β Μηχανικός τότε ακούγοντας την ιστορία μου ασχολήθηκε εντατικά μαζί μου ανθρώπινα και επαγγελματικά και κατάφερα αποδεδειγμένα στο 4 μηνο να με μετατρέψει σε ικανό αξιωματικό μηχανής .

Πέρα από ότι οφείλω έως και σήμερα πολλά στον άνθρωπο αυτό και το τότε πλοίο που υπηρέτησα γενικά , βαπτίστηκα Τρίτος Μηχανικός . Στους 4 μιση μήνες η εταιρία με καλεί για να με στείλει άμεσα σε αδερφό πλοίο να πιάσω Τρίτος . Ότι έφτασα Ελλάδα για να ξαναφύγω σε μια εβδομάδα . Η χαρά μου όμως τελείωσε εκεί διότι συνάντησα την πιο σκληρή αλήθεια . Πρώτος μηχανικός άμεσος πέρα του μήνα προσαρμογής θα έφευγα αν δεν έκανα , δεύτερος μηχανικός που κατά τύχη είχε εξοχικό στα μέρη μου και ενώ πετάξαμε μαζί για το καράβι υποσχέθηκε σαν πρωτόμπαρκο Τρίτο να με βοηθήσει δεν το έκανε ποτέ και αντί αυτού βρήκε κοινή γνωριμία με τον Πρώτο για μετέπειτα εξέλιξή του σε άλλη εταιρία οπότε με αντιμετωπίσανε σαν παντογνώστη , μου άσκησαν ψυχολογικό πόλεμο , πολύ πίεση , χώρια ότι είχαμε και δεξαμενισμό πλοίου την στιγμή εκείνη και σε συνάρτηση με τον λίγο ύπνο , φόρτου εργασίας , φτωχού φαγητού και αφαλατωμένου νερού που πίναμε , φτάσαμε στο γεγονός με δόλιο τρόπο ο Πρώτος Μηχανικός να μου ασκήσει Ποινικές Ευθύνες για χαμένους τόνους πετρελαίου Ντίζελ , όπου στην δική μου βάρδια έπιασα τον ίδιον με τον φωτογραφικό φακό να έχει κατέβει ο ίδιος κάτω και να πειράζει τα επιστόμια της ηλεκτρομηχανής . Ύστερα από συμβούλιο ο Πρώτος δεν κατηγορήθηκε ποτέ ούτε και εγώ και το θέμα ξεχάστηκε . Μετά από μια εβδομάδα και ενώ εργαζόμουν στο μηχανοστάσιο το μυοσκελετικό σύστημα μου κατέρευσε και έπαθα κάταγμα επιγονατίδας από φόρτο εργασίας και μερική ρίξη χιαστών . Στο καράβι αυτό έκανα 2 μήνες .

Αφού απολύθηκα λόγω ασθενείας και μέχρι να γίνω καλά και να σφραγιστώ πάλι από την ΑΝΥΕ κατάλληλος το τι πέρασα από γραφειοκρατία δεν περιγράφεται . Με είχαν πέρα δώθε μεταξύ ιδιώτη γιατρού και ενός ηλικιωμένου κυρίου πιθανός πραγματογνώμονα από την μια μεριά της Αττικής στην άλλη έως ότου βγει το πόρισμα πως και γιατί . Τελικά μου έφτιαξαν την επιγονατίδα και όχι τους χιαστούς μου λόγο υπέρογκου ποσού , με αποζημίωσαν , πέρασα ΑΝΥΕ ως ικανός και η εταιρία μου δεν με ξαναπήρε ποτέ για δουλειά διότι υπέγραψα χαρτί πως η εταιρία μου φέρθηκε προβλεπόμενα και δεν έχω να ζητήσω τίποτα από αυτή . O CREW MANAGER με απείλησε κάλλιστα πως αν το έκανα επίτηδες δεν θα ξαναέβρισκα ποτέ δουλειά .

Με χάλια ψυχολογία καταφέρνω να βρω δουλειά μετά από κάποιο διάστημα σε ανασφάλιστο πλοίο με 3 μηνη σύμβαση όπου μας δένουν οι αρχές στην Αυστραλία και βγάζουν το εν λόγο πλοίο ακατάλληλο λόγω πολλών παρατηρήσεων . Φύγαμε όλοι εκτός Πρώτου και Καπετάνιου .

Αλλάζω εταιρία υπό Ελληνική Σημαία με τρίμηνη σύμβαση πάλι με minimum αριθμό ατόμων 15 ώσπου είδα ότι δεν βγαίνει η δουλειά με τόσο λίγο κόσμο και έφυγα στο τρίμηνο . Να σημειωθεί πως εδώ έκανε σύσταση ο crew manager της αρχικής μου εταιρίας .

Στην προτελευταία εταιρία μου κάθισα ξανά με τρίμηνη σύμβαση υπό Ελληνική Σημαία πλοίο και αφού ξανασυνάντησα το καθεστώς των ψυχολογικά φορτισμένων ατόμων αποχώρησα .

Το τελευταίο μπάρκο το έκανα στην ακτοπλοϊα μας με 4 μηνη σύμβαση όπου συνάντησα λίγο χρόνο ξεκούρασης, πονεμένο μηχανοστάσιο και πολύ προσωπικό που ο καθένας είχε τις κλίκες του και πολλοί ήταν επικίνδυνοι διότι κάνανε το κάθε τι εμπειρικά δίχως μέτρα προστασίας . Να σημειωθεί πως εδώ με βοήθησε το σωματείο αφού πρώτα με ανάγκασαν να εγγραφώ σε αυτούς.

Συμπερασματικά κατάφερα να μαζέψω μια τυπική προυπηρεσία με ότι και αν με βρήκε.

Κλείνοντας έχω να πω τα εξής :

Λυπάμαι πραγματικά για τον κόσμο που εργάζεται μέσα με τα τόσα ψυχολογικά προβλήματα και όχι μόνο που έχει . Μιας και δεν είμαι Θεός αλλά απλός άνθρωπος , ας τους κρίνει ο Θεός .

Ο εφοπλιστής είναι αυτός που είναι και έχει να δώσει αυτά που έχει να δώσει . Τώρα γιατί δεν τηρείται τίποτα από αυτά που υπογράφει ο εργαζόμενος , τις συνθήκες διαβίωσης , φόρτου εργασίας , κανόνων ασφαλείας ας τα βρουν αυτοί που είναι υπεύθυνοι . Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παίζει με την ζωή του άλλου ούτε να του επιβάλει τα θέλω και τα πρέπει γιατί έτσι τα βγάζει από το μυαλό του , ούτε με τα δικαιώματα του εργαζομένου .

Δυστυχώς η ναυτική εκπαίδευση έχει καταστραφεί , βγαίνεις από την σχολή ξύλο απελέκητο και σε περιμένουν του κόσμου οι ευθύνες και οι κίνδυνοι με χαμηλό μισθό πλέον και αν δεν θέλεις θα πάρει την θέση σου κάποιος αλλοδαπός αξιωματικός . Αλλά με τρομάζει περισσότερο που όσο πάει και χειροτερεύει η κατάσταση αυτή .

Το επάγγελμα αυτό μου άφησε κουσούρια πέρα από τον τραυματισμό μου λόγω κακής διατροφής και έλλειψης αυτής όπου κατέρρευσε το μυοσκελετικό μου σύστημα . Βουίζει το αριστερό μου αυτί λόγω κακών ωτοασπίδων , δεν κοιμάμαι καλά τα βράδια , από την συντριβή προσωπικότητας , τα καψόνια και την πίεση απέκτησα ψυχολογικά προβλήματα που ευτυχώς τείνω να τα προσπεράσω , έγινα αντικοινωνικός και τέλος παρολίγον να δεχτούμε επίθεση και από πειρατές στην Νιγηρία με αποτέλεσμα να ευγνωμονώ τον Θεό που είμαι ζωντανός , χώρια τα φαινόμενα της φύσης που την γλυτώσαμε 3 φορές .

Είμαι περήφανος που τελείωσα την σχολή και που υπηρέτησα έστω και λίγο στην θάλασσα . Έμαθα να αντέχω , να έχω ψηλά τον εαυτό μου και να τον σέβομαι καθώς και ότι σε στεριά , θάλασσα και ουρανό που είναι οι 3 δουλειές του πλανήτη μας Έλληνας με Έλληνα δύσκολα κάνει .

Πλέον μηχανικός στην στεριά επ ουδενή λόγο , ακόμα και στην ανάγκη δεν θα επέστρεφα στην θάλασσα , ακόμα και στην σημερινή . Για εκεί αρμόζουν ΑΜΟΙΒΑΙΑ ΣΥΝΕΝΕΣΕΙ φυσικά ταλέντα , γιοί αρχιπλοιάρχων ή αρχιμηχανικών ή άνθρωποι που δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο .

Να ευχαριστήσω όσους με βοήθησαν στην πορεία μου αυτή από την σχολή έως το πλοίο και από το πλοίο έως τις εταιρίες και ένα σαφές μήνυμα τρίπτυχο ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ – ΑΝΘΡΩΠΙΑ – ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ . Με την δύσκολη μέθοδο και αν δεν θέλεις υπάρχει άλλος σε λίγα χρόνια θα εξαφανιστούν οι στόλοι .

Επενδύστε ανθρώπινα όχι επιχειρησιακά.

*Το πάρα πάνω κείμενο μας το έστειλε συνάδελφος ανώνυμα με σκοπό την δημοσίευση του, κάτι που είχαμε την υποχρέωση να κάνουμε.