Μετά τη διάσωση 7 Φιλιππινέζων ναυτικών η ημέρα των ευχαριστιών έχει επιπλέον νόημα για τον cpt. William Boyce.

Ο βετεράνος καπετάνιος του φορτηγού πλοίου θα ταξιδέψει στο σπίτι του, από το Λονδίνο στο Covington της Λουιζιάνα, την Ημέρα των Ευχαριστιών.

«Έχω έξι παιδιά, οπότε, κανονικά, η ημέρα των ευχαριστιών είναι μια ξεχωριστή στιγμή για την οικογένεια», λέει ο 63χρονος καπετάνιος ταξιδεύει για 42 χρόνια και βρίσκεται στη θάλασσα 6 μήνες το κάθε έτος. «Σίγουρα θα σκέφτομαι την Ημέρα των Ευχαριστιών για τους επτά Φιλιππινέζους ναύτες που διασώσαμε και τις οικογένειές τους. Είμαι ευγνώμων που ήμουν εκεί για να βοηθήσω».

Την παραμονή της περασμένης Πρωτοχρονιάς στις 10:05 μ.μ., το πλοίο Green Lake, στο οποίο ήταν καπετάνιος ο Boyce, έλαβε ένα μήνυμα κινδύνου από ένα άλλο πλοίο, το Serenity Ace, στο οποίο είχε ξεσπάσει πυρκαγία . Το πλοίο μήκους των 199 μέτρων, το οποίο έχει 12 καταστρώματα και μπορεί να μεταφέρει 5.800 αυτοκίνητα, είχε τέσσερις ημέρες νωρίτερα αναχωρήσει από το Yokohama της Ιαπωνίας, με προορισμό τον Καναδά με πλήρες φορτίο νέων οχημάτων.

«Ήμασταν 47 μίλια μακριά και αμέσως αλλάξαμε πορεία και κατευθύνθηκαμε προς το Serenity Ace, φτάνοντας 2 ½ ώρες αργότερα», θυμάται ο Boyce. «Ο άνεμος τότε ήταν 25-30 κόμβοι με βαρύ Sweel και στο πλοίο επικρατούσε έντονος διατοιχισμός και προνευτασμός, ενώ βρισκόμασταν περίπου 700 μίλια δυτικά του νησιού Midway».

«Τα μέλη του πληρώματος του Serenity Ace είχαν πέσει στο νερό φορώντας τα σωσίβια τους. Δεν μπόρεσαν να καθελκύσουν τις σωσίβιες λέμβους τους λόγω του καπνού από τη φωτιά», λέει ο Boyce .

«Λόγω των θαλάσσιων συνθηκών, του μεγάλου ύψους εξάλων του Green Lake και χωρίς εξοπλισμό ανάκτησης για τη διάσωση ανθρώπων από τη θάλασσα, η επιχείρηση ήταν πολύ δύσκολη», λέει. «Για περίπου 20 ώρες στο σκοτάδι και στο φως της ημέρας, μπορέσαμε να φέρουμε το πλοίο κοντά στους επιζώντες επτά φορές και έτσι να καταφέρουμε να τους ανεβάσουμε στο πλοίο. Μετά παρεκκλίναμε της πορείας μας και κατευθυνθήκαμε προς την Χονολουλού όπου και μετά από 5 μέρες αποβιβάσαμε τους ναυαγούς».

Στη διάσωση έλαβαν μέρος ακόμη τρία εμπορικά πλοία τα οποία και διέσωσαν ακόμη 9 ναυτικούς του «Serenity Ace», ενώ ακόμη 5 δεν βρέθηκαν.

Οι επιζώντες ήταν πολύ τυχεροί που το «Green Lake» ήταν στην περιοχή, αφού το πλάνο ταξιδίου και η ορθοδρομία που είχε σχεδιάσει να ακολουθήσει το πλοίο άλλαξε λόγω της κακοκαιρίας που επικρατούσε στα ψηλά πλάτη. Κάτι τέτοιο πρόσθεσε 1,000 μίλια στο ταξίδι αλλά μας οδήγησε κατευθείαν στο «Serenity Ace», είπε ο καπετάνιος.

Οι ενέργειες του Boyce και του πληρώματός του αναγνωρίστηκαν αυτό το μήνα, όταν παρευρέθηκαν στο βραβείο Gallant Ship Award από το Υπουργείο Μεταφορών των ΗΠΑ. Το βραβείο, το οποίο προέκυψε από εκτελεστικό διάταγμα του Προέδρου Franklin D. Roosevelt κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, δίνεται σε οποιοδήποτε αμερικανικό ή ξένο πλοίο συμμετέχοντας σε κάποια θαλάσσια αρωγή με σκοπό να σωθεί ανθρώπινη ζωή ή περιουσία.

«Δεδομένου ότι το βραβείο Gallant Ship δεν έχει απονεμηθεί για περίπου 25 χρόνια, είναι μια μεγάλη τιμή», λέει ο Boyce. «Το πλήρωμα αποτελούνταν από 21 άτομα, και όλοι μοιράζονται εξίσου αυτό το βραβείο. Ήταν πραγματικά εκπληκτικό αυτό που κατάφερε το πλήρωμα, και είμαι τόσο υπερήφανος γι ‘αυτούς. Λόγω των συνθηκών έπρεπε να συγκεντρωθώ και να εστιάσω στους ελιγμούς που έπρεπε να γίνουν. Το πλήρωμα απλώς ήταν εκεί που χρειάζονταν και έκαναν αυτό που έπρεπε με πολύ λίγες οδηγίες από εμένα».

Ο Boyce αποφοίτησε από την Αμερικανική Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού στο Kings Point της Νέας Υόρκης το 1978. Για 28 χρόνια είναι καπετάνιος – κυρίως στα πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων.

«Όταν μπαρκάρισα για πρώτη φορά, πηγαίναμε σε ξένους λιμένες και ταξιδεύαμε σε όλο τον κόσμο», λέει. «Η ναυτιλία έχει αλλάξει και σπάνια βγαίνω από το πλοίο, καθώς καθόμαστε στα λιμάνια συνήθως μόνο 12 ώρες ή λιγότερο».

Οι πολλές μέρες στη θάλασσα σημαίνει φυσικά ότι ο Boyce είναι μακριά από την οικογένειά του για μεγάλες χρονικές περιόδους.

«Η γυναίκα μου είναι μια ισχυρή γυναίκα και έτσι πρέπει να είναι για να αντέξει την ζωή του ναυτικού», λέει. «Έχω χάσει πολλά και μεγάλα οικογενειακά γεγονότα, αλλά λείπω βασικά έξι μήνες το χρόνο, οπότε μπορώ να είμαι σπίτι με την οικογένειά μου το υπόλοιπο καιρό. Είναι ένας μοναδικός τρόπος ζωής. Ωστόσο, ήταν μια καλή ζωή και καριέρα. »