Ο θάνατος είναι μια από τις χειρότερες σκέψεις του ναυτικού

Με αφορμή τον τελευταίο θάνατο ενός συναδέλφου Α μηχανικού από φυσικά αιτία και ενώ το υπό ελληνική σημαία δεξαμενόπλοιο βρισκόταν στο αγκυροβόλιο του Πειραιά, πήρα την αφορμή να γράψω για έναν από τους. Χειρότερους εφιάλτες ενός ναυτικού.

Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν του έχει περάσει από το μυαλό ένα τόσο θλιβερό γεγονός, είτε πρόκειται για τον ίδιο είτε για κάποιον από την οικογένεια του.

Η στιγμή που κάποιος φεύγει για να μπαρκάρει για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι αυτή που παρακαλάει και εύχεται από μέσα του, όταν γυρίσει να είναι όλα όπως τα άφησε.

Τα παιδιά του, η γυναίκα του, η μάνα του, ο πατέρας του, τα αδέρφια του, η οικογένεια του, ακόμη και οι φίλοι του, βρίσκονται πάντα στη σκέψη του ναυτικού.

Ο άτυχος συνάδελφος, και όλοι εκείνοι που είχαν την ατυχία να πεθάνουν σε ένα πλοίου, είναι σίγουρο πως βρίσκονται μέσα στο μυαλό μας, ακόμη και αν δεν τους γνωρίζαμε προσωπικά. Είναι πολύ σκληρό να χάσεις την ζωή σου μέσα σε ένα καράβι, έχοντας να δεις την οικογένεια σου για μήνες. Είναι αυτά τα παιχνίδια τις ζωής.

Είναι ένα ακόμη παράδειγμα ποσό σκληρό είναι το επάγγελμα ενός ναυτικού, το οποίο και θα έπρεπε να χρήζει του ύψιστου σεβασμού της πολιτείας. Αντ´ αυτού συνεχίζεται με ραγδαίους ρυθμούς η υποβάθμιση του επαγγέλματος και του ίδιου του ναυτικού.

Εύχομαι όλοι οι ναυτικοί να πηγαίνουν και να έρχονται και να τα βρίσκουν όλα ίδια. Το γνωρίζω ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γνωρίζω επίσης ότι όταν συμβεί αυτοί θα είναι δυνατοί να το αντιμετωπίσουν. Άλλωστε δυνατοί είναι κάθε μέρα σε αυτό το δύσκολο περιβάλλον που ζουν καθημερινά.

Καλά ταξίδια με υγεία σε όλους!