Μια νέα εφοδιαστική διαδρομή στήνεται στη Μέση Ανατολή εξαιτίας της κρίσης στο Στενό του Ορμούζ, με την βενζίνη να φτάνει πλέον με πλοία στη Συρία και από εκεί μεταφέρεται οδικώς στο Ιράκ, με τον σχεδιασμό να προβλέπει έως και 200 βυτιοφόρα την ημέρα.
Ο τρόπος αυτός και η διαδρομή μοιάζει κάτι ασυνήθιστο, αλλά αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο πόσο βαθιά έχει επηρεάσει η κρίση του Ορμούζ τις αλυσίδες εφοδιασμού της περιοχής.
Αντί τα φορτία βενζίνης που χρειάζεται το Ιράκ να φτάνουν από τον Περσικό Κόλπο, μεταφέρονται με δεξαμενόπλοια στη Μεσόγειο και συγκεκριμένα στο συριακό λιμάνι Μπανιάς. Αφού ξεφορτωθεί από τα πλοία, φορτώνεται σε βυτιοφόρα και αρχίζει ένα μεγάλο χερσαίο ταξίδι μέσω της Συρίας μέχρι τα ιρακινά σύνορα.
Η πρώτη παρτίδα περιλάμβανε 57 βυτιοφόρα, σύμφωνα με τη Syrian Petroleum Company. Ο σχεδιασμός προβλέπει σταδιακή αύξηση της κίνησης σε περίπου 200 βυτιοφόρα ημερησίως, ενώ ιρακινές πληροφορίες κάνουν λόγο για περίπου 3.000 φορτία που προγραμματίζεται να μεταφερθούν μέσω της συγκεκριμένης διαδρομής.
Ήδη τρία δεξαμενόπλοια με πετρελαϊκά προϊόντα είχαν φτάσει στα συριακά λιμάνια. Από το πρώτο εκφορτώθηκαν περίπου 32.000 τόνοι βενζίνης, ενώ τα άλλα δύο περίμεναν για εκφόρτωση, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν από τη συριακή πλευρά.
Από το πλοίο στο βυτιοφόρο
Η συμφωνία έχει θα έχει αρχικά διάρκεια τριών μηνών και μπορεί να ανανεωθεί. Η βενζίνη αγοράζεται από διεθνείς προμηθευτές από την καταριανή UCC, ενώ η Συρία αναλαμβάνει τη μεταφορά και εισπράττει τα τέλη διέλευσης.
Η ανάγκη για αυτή την αρκετά περίπλοκη αλυσίδα δεν προέκυψε τυχαία, αφού το Ιράκ έχει βρεθεί αντιμέτωπο με ελλείψεις βενζίνης, ουρές σε πρατήρια και προβλήματα στην τροφοδοσία αρκετών επαρχιών, ενώ οι διαταραχές στη ναυσιπλοΐα μέσω του Ορμούζ έχουν περιορίσει τις εισαγωγές μέσω θαλάσσης.
Έτσι, ένα φορτίο που υπό κανονικές συνθήκες θα μπορούσε να φτάσει πολύ πιο άμεσα στην ιρακινή αγορά, πραγματοποιεί πλέον ένα σύνθετο ταξίδι, με το πλοίο να φτάνει στην ανατολική Μεσόγειο, να ξεφορτώνει στο Μπανιάς, και στην συνέχεια να φορτώνεται σε δεκάδες βυτιοφόρα και να μεταφέρεται οδικώς, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, μέχρι το Ιράκ.
Να τονίσουμε ότι ήδη από τον Απρίλιο το Ιράκ χρησιμοποιεί τη Συρία για να εξάγει καύσιμο fuel oil μέσω της Μεσογείου, ενώ τώρα χρησιμοποιεί τον ίδιο διάδρομο για να εισάγει βενζίνη.
Βλέπουμε ότι η κρίση στο Ορμούζ δεν αναγκάζει απλώς τα πλοία να αλλάξουν πορεία, αλλά δημιουργεί ολόκληρες νέες εφοδιαστικές αλυσίδες, όπου ένα στρατηγικό θαλάσσιο πέρασμα αντικαθίσταται, όσο αυτό είναι δυνατό, από λιμάνια, αυτοκινητόδρομους και χιλιάδες βυτιοφόρα.
