Ο κόσμος πολύ συχνά υποτιμά την συμβολή που έχουν τα εμπορικά πλοία, η εμπορική ναυτιλία, και οι ναυτικοί στο παγκόσμιο εμπόριο, αφού πάνω από το 80% του παγκόσμιου εμπορίου σε όγκο μεταφέρεται με πλοία δια θαλάσσης. Τι θα συνέβαινε εάν αύριο σταματούσε όλο αυτό;
Πόλεμοι, πανδημίες, ενεργειακές κρίσεις, πολιτικά παιχνίδια. Όλα αυτά – και δικαίως – τραβούν την προσοχή του κόσμου. Υπάρχει όμως ένα σενάριο για το οποίο σχεδόν κανείς δεν μιλά. Να σταματήσει το παγκόσμιο εμπόριο.
Όχι σε έναν χρόνο, όχι σε έναν μήνα αλλά αύριο το πρωί. Ας υποθέσουμε, ή καλύτερα ας φανταστούμε ότι περισσότερα από 100.000 εμπορικά πλοία σε όλο τον πλανήτη απλώς σταματούν.
Σταματάει η μεταφορά καυσίμων, χάλυβα, σιτηρών, φαρμάκων, ρούχων. Τέλος τα δεξαμενόπλοια, τα φορτηγά πλοία μεταφοράς γύρου φορτίου, τα πλοία μεταφοράς κοντέινερ, τα πλοία μεταφοράς φυσικού αερίου.
Ημέρα 1 – Σιωπή στη Θάλασσα
-Οι θαλάσσιες οδοί ερημώνουν.
-Τα λιμάνια δεν λαμβάνουν καμία ειδοποίηση άφιξης, τα διυλιστήρια σταματούν να παραλαμβάνουν αργό πετρέλαιο, τα πρατήρια καυσίμων στην πόλη σας αρχίζουν να εμφανίζουν την ένδειξη «άδειο».
Ημέρα 3 – Άδεια ράφια και παγωμένες εφοδιαστικές αλυσίδες
-Τα σούπερ μάρκετ ξεμένουν από βασικά αγαθά, η φαρμακευτική βιομηχανία φωνάζει από τις πρώτες ελλείψεις φαρμάκων. Χωρίς δραστικές ουσίες, δεν υπάρχουν νέα φάρμακα.
-Η βιομηχανική παραγωγή σταματά λόγω έλλειψης πρώτων υλών, τ δίκτυα ηλεκτροδότησης αρχίζουν να δοκιμάζονται. Οι παραδόσεις φυσικού αερίου σταματούν.
Ημέρα 7 – Ξεκινά ο παγκόσμιος πανικός
-Οι αεροπορικές εταιρείες σταματάνε να λειτουργούν και τα έπιπλα να τους καθηλώνονται, καθώς δεν υπάρχουν αεροπορικά καύσιμα.
-Τα νοσοκομεία κάνουν αυστηρή διαχείριση των αποθεμάτων τους, αφού δεν υπάρχουν γάντια, δεν υπάρχουν αναλώσιμα και μηχανήματα.
-Οι αναπτυσσόμενες χώρες βυθίζονται στο χάος.
-Τα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να εξηγήσουν τι συνέβη, η αλήθεια όμως είναι απλή:
Ο κόσμος ξέχασε ότι τον κρατάν ζωντανό τα εμπορικά πλοία και οι ναυτικοί.
Πάνω από το 80% του παγκόσμιου εμπορίου μεταφέρεται δια θαλάσσης. Πάνω από ένα 1,9 εκατομμύρια ναυτικοί βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη θάλασσα, και όμως, ελάχιστοι τους βλέπουν και ακόμη πιο ελάχιστοι τους δίνουν σημασία.
Καμία άλλη βιομηχανία δεν έχει τέτοια δύναμη και καμία άλλη επαγγελματική ομάδα δεν είναι τόσο αόρατη.
Οι ναυτικοί χάνουν γάμους, χάνουν βαπτίσεις, χάνουν κηδείες.
Αντιμετωπίζουν με θάρρος την απομόνωση, την πειρατεία, τις κακοκαιρίες τις εμπόλεμες ζώνες, και φυσικά το μίσος με το οποίο τους αντιμετωπίζει η διεθνής κοινότητα.
Τι κάνουν οι ναυτικοί σήμερα;
Στερούνται βασικών δικαιωμάτων, ακόμη και το δικαίωμα που έχουν να πατήσουν στη στεριά για λίγες ώρες. Οι επιθεωρήσεις, και ο μεγάλος φόρτος εργασίας, έχουν φέρει τους ναυτικού στα όρια τους.
Η ναυτιλία δεν είναι απλώς «logistics» και αριθμοί, είναι ο πολιτισμός σε κίνηση.
Διαβάζετε αυτό το κείμενο μέσα από ένα τηλέφωνο ή κάποια άλλη ηλεκτρονική συσκευή που κατασκευάστηκε από εξαρτήματα τα οποία μεταφέρθηκαν με πλοία από τέσσερις ηπείρους.
Φοράτε ρούχα που ράφτηκαν από υφάσματα τα οποία διέσχισαν ωκεανούς. Τρώτε τρόφιμα που μεταφέρθηκαν σε εμπορευματοκιβώτια-ψυγεία τα οποία πιθανότατα δεν έχετε δει ποτέ.
Κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σας επηρεάζεται από τη ναυτιλία. Κι όμως, οι άνθρωποι που τη διατηρούν σε λειτουργία παραμένουν αόρατοι.
Μιλάμε συνεχώς για το πώς οι πόλεμοι επηρεάζουν τον κόσμο.
Τι θα γινόταν όμως αν μια ειρηνική βιομηχανία – μια βιομηχανία που συνδέει τα έθνη – σταματούσε ξαφνικά;
Δεν θα ήταν απλώς οικονομική κατάρρευση, θα ήταν η κατάρρευση της κοινωνίας όπως τη γνωρίζουμε.
Ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε. Ήρθε η ώρα να προστατεύσουμε τους ανθρώπους που κουβαλούν το βάρος του κόσμου στους ώμους τους. Ήρθε η ώρα να αναγνωρίσουμε ότι χωρίς τη ναυτιλία δεν υπάρχει παγκοσμιοποίηση.
Δεν υπάρχει εμπόριο. Δεν υπάρχει ενέργεια. Δεν υπάρχει τροφή.
Δεν υπάρχει τίποτα.
Γι’ αυτό διερωτώμαι:
Τι θα συνέβαινε αν αύριο το πρωί κάθε πλοίο σταματούσε να μεταφέρει φορτία;
Το καλύτερο ερώτημα, όμως, είναι άλλο:
Γιατί δεν κάνουμε περισσότερα για να διασφαλίσουμε ότι αυτό δεν θα συμβεί ποτέ;
Και όσοι πιστεύουν ότι όλα αυτά είναι υπερβολικά, ας κοιτάξουν προς τα Στενά του Ορμούζ. Ένα μόνο θαλάσσιο πέρασμα, από το οποίο διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου, αρκεί για να υπενθυμίσει πόσο εύθραυστη είναι η αλυσίδα που κρατά τον κόσμο σε κίνηση.
