Οι δηλώσεις από την Ουάσιγκτον και οι προειδοποιήσεις που φτάνουν στις γέφυρες των πλοίων και στα αυτιά των ίδιων των ναυτικών δεν περιγράφουν ακριβώς την ίδια εικόνα για τα Στενά του Ορμούζ. Οι διαφορετική περιγραφή της κατάστασης δημιουργούν μια σύγχυση και σε κάποιες περιπτώσεις δίνουν την εντύπωση ότι η ασφάλεια έχει αποκατασταθεί.
Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει δηλώσει ότι οι θαλάσσιες νάρκες έχουν απομακρυνθεί ή καταστραφεί και ότι η θαλάσσια οδός παραμένει ανοικτή με Joint Maritime Information Center (JMIC), ωστόσο, να συνεχίζει να προειδοποιεί για πιθανή παρουσία παρασυρόμενων ή μη χαρτογραφημένων ναρκών μέσα και γύρω από τις λωρίδες διαχωρισμού της θαλάσσιας κυκλοφορίας (Traffic Separation Scheme).
Η διαφορά αυτή έχει φυσικά τεράστια σημασία για έναν πλοίαρχο που προετοιμάζει την διέλευση του πλοίου του από τα στενά και ο οποίος δεν μπορεί να βασίζεται μόνο σε πολιτικές δηλώσεις, αλλά είναι υποχρεωμένος να εξετάζει τις ναυτικές προειδοποιήσεις, τις οδηγίες της εταιρείας και των ασφαλιστών, αλλά και την πραγματική εικόνα της θαλάσσιας κυκλοφορίας.
Στην τελευταία του ενημέρωση, το JMIC εξακολουθεί να διατηρεί το επίπεδο απειλής στο Ορμούζ ως SEVERE, αναφέροντας ότι πέρα από τον κίνδυνο ναρκών συνεχίζουν να καταγράφονται περιστατικά παρενόχλησης, μη επανδρωμένα αεροσκάφη πάνω από εμπορικά πλοία, ύποπτη παρακολούθηση και κλήσεις μέσω VHF από ιρανικές δυνάμεις.
Η πραγματικότητα αυτή έγινε ακόμη πιο δύσκολο να αγνοηθεί μετά το χτύπημα στο Minoan Dignity, όπου έχασε τη ζωή του ο Α’ Μηχανικός. Το συγκεκριμένο περιστατικό επανέφερε με τον πιο δραματικό τρόπο το χάσμα ανάμεσα στο «τα στενά είναι ανοικτά» και στο «τα στενά είναι ασφαλή».
Ακόμη και τα δεδομένα κίνησης πλοίων συνηγορούν υπέρ μιας πολύ πιο προσεκτικής ανάγνωσης αφού η κυκλοφορία των εμπορικών πλοίων εξακολουθεί να κινείται σε επίπεδα πολύ χαμηλότερα από εκείνα πριν από την κρίση, ενώ σε ορισμένες ημέρες οι διελεύσεις μεγάλων δεξαμενόπλοιων και πλοίων μεταφοράς LNG είναι μηδενικές.
Μπορεί λοιπόν το Ορμούζ να είναι στην θεωρεία ανοικτό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει επιστρέψει σε συνθήκες κανονικότητας και αυτή η διαφορά μεταφράζεται σε υψηλότερους ναύλους, αυξημένα war-risk premiums, περιορισμένη διαθεσιμότητα πλοίων και πολύ πιο σύνθετες αποφάσεις για όσους τελικά αναλαμβάνουν να κάνουν ένα τέτοιο ταξίδι.
Το βασικό ερώτημα επομένως δεν είναι αν το στενό παραμένει ανοικτό στα χαρτιά, αλλά είναι με ποιους όρους και με ποιο ρίσκο μπορεί σήμερα ένα εμπορικό πλοίο να το διασχίσει.
