Οι ναυτικοί, έχουν κάθε δικαίωμα να είναι θυμωμένοι. Γιατί μια επίθεση σε εμπορικό πλοίο δεν είναι απλώς επίθεση στο εμπόριο. Είναι επίθεση σε αθώες ανθρώπινες ζωές.
Κάθε φορά που ένα εμπορικό πλοίο δέχεται μια επίθεση, ο κόσμος συζητά για την πολιτική και τις γεωπολιτικές εντάσεις.
Οι χώρες εκδίδουν ανακοινώσεις, οι ειδικοί αναλύουν τα αίτια και τα μέσα ενημέρωσης εξετάζουν τις συνέπειες. Ωστόσο, η πικρή αλήθεια συχνά παραβλέπεται: το τίμημα το πληρώνουν οι αθώοι ναυτικοί.
Οι πρόσφατες επιθέσεις εναντίον εμπορικών πλοίων, μέσα και γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, είναι αρκετές για να εξοργίσουν κάθε ναυτικό. Όχι επειδή υπέστησαν ζημιές τα πλοία. Τα πλοία είναι φτιαγμένα από σίδερα, και τα σίδερα φτιάχνονται, ενώ τα φορτία είναι ασφαλισμένα. Οι ανθρώπινες ζωές όμως όχι.
Οι ναυτικοί δεν είναι στρατιώτες και δεν αποτελούν μέρος καμίας σύγκρουσης. Δεν μεταφέρουν όπλα και δεν πολεμάμε σε πολέμους. Είναι επαγγελματίες που μεταφέρουν καύσιμα, τρόφιμα, φάρμακα και τα αγαθά που κρατούν τον κόσμο σε λειτουργία. Κάθε μέρα ταξιδεύουν σε ωκεανούς και θάλασσες, διασφαλίζοντας ότι το παγκόσμιο εμπόριο συνεχίζεται απρόσκοπτα.
Ο κόσμος βασίζεται σε αυτούς, παρόλο που τους έχει ξεχασμένους. Κι όμως, όταν τα εμπορικά πλοία δέχονται επιθέσεις, οι ζωές τους φαίνεται να περνούν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στις πολιτικές σκοπιμότητες και τους στρατιωτικούς σχεδιασμούς.
Πίσω από κάθε λίστα του πληρώματος υπάρχει μια οικογένεια. Υπάρχει ένας ή μία σύζυγος που περιμένει ένα τηλεφώνημα, γονείς που προσεύχονται για την ασφάλεια των παιδιών τους και παιδιά που μετρούν τις ημέρες μέχρι να επιστρέψουν οι δικοί τους άνθρωποι στο σπίτι.
Όταν ένα εμπορικό πλοίο δέχεται επίθεση, δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμη ναυτιλιακό περιστατικό. Πρόκειται για μια ανθρώπινη τραγωδία που προκαλεί φόβο, αβεβαιότητα και πόνο, πολύ πέρα από τα όρια του ίδιου του πλοίου.
Οι ναυτικοί έχουν ήδη αποδεχθεί θυσίες που οι περισσότεροι άνθρωποι, όχι απλά δεν θα δουν ποτέ, αλλά δεν μπορούν καν να φανταστούν.
Περνάνε μήνες μακριά από τις οικογένειές τους. Χάνουν γενέθλια, επετείους, γιορτές και πολύτιμες στιγμές που δεν μπορούν να αναπληρωθούν. Εργάζονται σε ένα απαιτητικό περιβάλλον σε δύσκολες καιρικές συνθήκες, με εξαντλητικά ωράρια, χιλιάδες μίλια μακριά από το σπίτι τους.
Το να γίνονται, όμως, θύματα συγκρούσεων με τις οποίες δεν έχουν καμία απολύτως σχέση, δεν μπορεί και δεν πρέπει να θεωρείται μέρος του ναυτικού επαγγέλματος.
Γι’ αυτό οι ναυτικοί έχουν κάθε δικαίωμα να είναι θυμωμένοι. Για αυτό υπάρχει αυτή η παγκόσμια έλλειψη ναυτικών παγκοσμίως.
Είναι θυμωμένοι επειδή αθώοι ναυτικοί εξακολουθούν να εκτίθενται σε κινδύνους που δημιουργούν άλλοι. Είναι θυμωμένοι επειδή είναι αυτοί που κρατούν σε κίνηση το παγκόσμιο εμπόριο και γίνονται ορατοί μόνο όταν συμβαίνει μια τραγωδία. Πρέπει να είναι θυμωμένοι επειδή τα εμπορικά πλοία που μεταφέρουν αγαθά ζωτικής σημασίας βρίσκονται ολοένα και συχνότερα παγιδευμένα στο επίκεντρο γεωπολιτικών συγκρούσεων.
Ο κόσμος πρέπει να σταματήσει να αντιμετωπίζει τα εμπορικά πλοία ως κινούμενα σημεία πάνω σε έναν χάρτη. Κάθε πλοίο μεταφέρει ανθρώπους, όχι μόνο φορτία.
Κάθε επίθεση εναντίον ενός εμπορικού πλοίου είναι επίθεση σε ανθρώπους που θέλουν απλά και μόνο να κάνουν τη δουλειά τους και να επιστρέψουν με ασφάλεια στις οικογένειές τους.
Η θάλασσα ενώνει όλα τα μέρη του κόσμου εδώ και αιώνες. Πρέπει να παραμείνει μια οδός εμπορίου, συνεργασίας και προόδου, όχι ένα πεδίο μάχης. Τα εμπορικά πλοία πρέπει να μεταφέρουν αγαθά, όχι φόβο. Οι ναυτικοί πρέπει να επιστρέφουν στα αγαπημένα τους πρόσωπα, όχι να γίνονται πρωτοσέλιδα.
Οι ναυτικοί, έχουν κάθε δικαίωμα να είναι θυμωμένοι. Γιατί μια επίθεση σε εμπορικό πλοίο δεν είναι απλώς επίθεση στο εμπόριο. Είναι επίθεση σε αθώες ανθρώπινες ζωές.
Και η σιωπή δεν αρκεί πλέον.
