Η έλλειψη οργανωμένων υποδομών πρόσδεσης σκαφών στη Λευκάδα και το Μεγανήσι αποτελεί ένα ζήτημα που απασχολεί εδώ και χρόνια τον θαλάσσιο τουρισμό της περιοχής. Ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν η κίνηση των σκαφών αναψυχής αυξάνεται σημαντικά, η ανάγκη για ασφαλή αγκυροβολία και προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος γίνεται ακόμη πιο επιτακτική.
Η πρόσφατη αντιπαράθεση γύρω από την απόρριψη αιτήσεων για την τοποθέτηση ναυδέτων στο Μεγανήσι επαναφέρει τη συζήτηση για το πώς μπορεί να συνδυαστεί η ανάπτυξη του θαλάσσιου τουρισμού με την προστασία των ακτών και του βυθού. Το ερώτημα δεν αφορά μόνο το εάν θα εγκατασταθούν ναύδετα, αλλά και το πού, με ποιες προδιαγραφές και υπό ποιους όρους θα λειτουργούν.
Στο θέμα παρεμβαίνει η Υποπλοίαρχος εμπορικού ναυτικού Μαυρέτα Συκιώτη, καταθέτοντας τη δική της άποψη για τις συνέπειες της ανεξέλεγκτης αγκυροβολίας, τους κινδύνους για τη ναυσιπλοΐα και την ανάγκη οργανωμένων υποδομών.
Στην τοποθέτησή της ασκεί κριτική στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται το ζήτημα και εξηγεί γιατί, κατά την άποψή της, η προστασία του Μεγανησίου απαιτεί ουσιαστικό σχεδιασμό και όχι πολιτικές αντιπαραθέσεις.
Η τοποθέτηση της:
Διαβάζοντας τη δημόσια αντιπαράθεση γύρω από την απόρριψη των αιτήσεων για την τοποθέτηση ναυδέτων στο Μεγανήσι, προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι ένα καθαρά ναυτιλιακό, τεχνικό και περιβαλλοντικό ζήτημα αντιμετωπίζεται με όρους μικροπολιτικής αντιπαράθεσης και θριαμβολογίας.
Ως εν ενεργεία Υποπλοίαρχος, με καθημερινή εμπειρία στη θάλασσα, στη διαχείριση σκαφών και στους κανόνες ασφαλούς ναυσιπλοΐας, αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω την πραγματική διάσταση του θέματος, μακριά από κομματικές ή παραταξιακές σκοπιμότητες.
Στο δελτίο τύπου της Δημοτικής Αρχής γίνεται λόγος για «άμεσο κίνδυνο» που αποτράπηκε και για «μόνιμη προστασία του Μεγανησίου». Ωστόσο, οποιοσδήποτε γνωρίζει τη ναυτική πραγματικότητα καταλαβαίνει ότι η παντελής έλλειψη οργανωμένων υποδομών πρόσδεσης δεν προστατεύει το νησί. Αντιθέτως, το αφήνει εκτεθειμένο σε τρεις σοβαρούς και υπαρκτούς κινδύνους:
1. Η ανεξέλεγκτη καταστροφή του βυθού
Όταν δεν υπάρχουν ναύδετα, τα εκατοντάδες σκάφη αναψυχής που επισκέπτονται τους όρμους του Μεγανησίου κάθε καλοκαίρι αναγκάζονται να ρίχνουν άγκυρα. Κάθε άγκυρα και κάθε καδένα που σέρνεται στον βυθό κατά την πρόσδεση, την αλλαγή του ανέμου ή την αναχώρηση, «οργώνει» κυριολεκτικά τα προστατευόμενα λιβάδια Ποσειδωνίας. Τα ναύδετα με οικολογικά αγκυροβόλια δημιουργήθηκαν ακριβώς για να σταματήσουν αυτή την περιβαλλοντική αιμορραγία. Το να πανηγυρίζουμε επειδή δεν θα μπουν ναύδετα, ισοδυναμεί με το να επιλέγουμε την καθημερινή καταστροφή του θαλάσσιου οικοσυστήματος.
2. Η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και των λουομένων
Στους κλειστούς και πολυσύχναστους όρμους του νησιού, η αυθαίρετη αγκυροβολία δημιουργεί συνθήκες ασφυξίας. Σκάφη που ρίχνουν άγκυρα πολύ κοντά στις ακτές, άγκυρες που «ξεσέρνουν» στα ξαφνικά μπουρίνια του Ιονίου, σκάφη που μπλέκουν τις καδένες τους ή κλείνουν διαύλους ναυσιπλοΐας, συνθέτουν ένα επικίνδυνο σκηνικό για επιβάτες και λουόμενους. Ένα πιστοποιημένο πεδίο ναυδέτων επιβάλλει τάξη, καθορισμένες αποστάσεις ασφαλείας και σίγουρο κράτημα σε δύσκολες καιρικές συνθήκες.
3. Οργανωμένος θαλάσσιος τουρισμός αντί για ασυδοσία
Σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, σε χώρες με ανεπτυγμένο θαλάσσιο τουρισμό και αυστηρή περιβαλλοντική νομοθεσία, τα ναύδετα θεωρούνται αυτονόητη και υποχρεωτική υποδομή. Η πρόοδος δεν έρχεται με το «όχι σε όλα», αλλά με κανόνες. Αν υπάρχει προβληματισμός για τη χωροθέτηση, τον αριθμό των θέσεων ή τον τρόπο διαχείρισής τους ώστε να διασφαλίζεται η ελεύθερη πρόσβαση των κατοίκων και των επισκεπτών, εκεί ακριβώς πρέπει να εστιάσει ο Δήμος. Όχι στην πλήρη απαγόρευση μιας υποδομής που εκσυγχρονίζει και θωρακίζει τον τόπο.
Η αληθινή προστασία του Μεγανησίου δεν θα έρθει αφήνοντας τους όρμους του στην τύχη τους και στην άναρχη αγκυροβολία. Θα έρθει όταν οι αποφάσεις πάψουν να λαμβάνονται με γνώμονα τις εντυπώσεις και βασιστούν επιτέλους στη ναυτική γνώση, την ασφάλεια και τον ουσιαστικό σεβασμό στο θαλάσσιο περιβάλλον.
