Για τους περισσότερους ανθρώπους, η συνταξιοδότηση στα 53 χρόνια μοιάζει με προνόμιο. Για κάποιον όμως που έχει περάσει 35 χρόνια υπηρετώντας στο Πολεμικό Ναυτικό, μακριά από την οικογένειά του, με ατελείωτες ώρες υπηρεσίας και μήνες ολόκληρους στη θάλασσα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πίσω από την ηλικία συνταξιοδότησης κρύβεται μια επαγγελματική ζωή που δύσκολα μπορεί να κατανοήσει κάποιος που δεν την έχει ζήσει.
Ένας απόστρατος του Πολεμικού Ναυτικού περιγράφει με τον δικό του τρόπο τι σημαίνει να υπηρετείς πάνω σε πολεμικό πλοίο, ποιες θυσίες απαιτεί αυτή η επιλογή και γιατί η αποχώρηση από την ενεργό υπηρεσία σε σχετικά νεαρή ηλικία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος εργάστηκε λιγότερο. Τα λόγια του αποτυπώνουν μια πλευρά της ναυτικής ζωής που συχνά παραμένει άγνωστη σε όσους βρίσκονται στη στεριά.
Στην ανάρτησή του γράφει χαρακτηριστικά:
«Όλοι με ρωτούν πώς βγήκα τόσο νέος, στα πενήντα τρία μου, στη σύνταξη. Χαμογελώ. Και τους λέω: Μάθε πρώτα πώς ήταν η ζωή μου κι ύστερα πες μου αν θα μπορούσες να την αντέξεις.
Η ζωή του ναυτικού δεν είναι για τους πολλούς. Είναι μια ζωή που σε δοκιμάζει, σε πλάθει και σε αλλάζει. Στο πολεμικό πλοίο, τίποτα δεν σου χαρίζεται.
Δουλεύεις δώδεκα ώρες τη μέρα, σε δύο εξαωρίες. Η μία τελειώνει κι η άλλη σε περιμένει γιατί η θάλασσα δεν σταματά ποτέ.
Μία ώρα για το κάθε γεύμα, άλλη μία για να να πλυθείς, να ξυριστείς, να νιώσεις για λίγο άνθρωπος. Κι ύστερα, στον υποτιθέμενο «ελεύθερο» χρόνο σου, πλένεις τα ρούχα, τα σεντόνια σου και φροντίζεις τον χώρο που μένεις και κοιμάσαι.
Όλα μόνος σου, γιατί εκεί πάνω δεν υπάρχει κανείς να σου τα κάνει. Στην εξαωρία της ξεκούρασης όλο και κάποιος συναγερμός ή γυμνάσιο θα χαλάσει τον ύπνο σου, πράγματα αναγκαία για να είναι το πλήρωμα σε ετοιμότητα.
Ο καθένας κρατά τη θέση του, κι όλοι μαζί κρατάμε το πλοίο ζωντανό. Και δεν είναι για μια βδομάδα ή έναν μήνα. Το κάνεις τρεις, τέσσερις, έξι μήνες χωρίς σταματημό, αναλόγως την αποστολή.
Χωρίς Κυριακές, χωρίς γιορτές, χωρίς φωνές αγαπημένων. Μόνο η μηχανή, ο άνεμος και το απέραντο γαλάζιο.
Εκεί μαθαίνεις τι θα πει πειθαρχία, τι θα πει ευθύνη, τι θα πει συναδελφικότητα. Ναι, κουράστηκα. Ναι, πόνεσα. Μα δεν λύγισα.
Γιατί εκεί, μέσα στο ατσάλι και το κύμα, έμαθα τι σημαίνει να είσαι Ναυτικός. Έμαθα να σέβομαι τη θάλασσα, να αγαπώ τη σημαία που κυματίζει στον ιστό και να στέκομαι περήφανος για ό,τι υπηρέτησα.
Κι όταν μετά από 35 χρόνια υπηρεσίας, θυσιών και αποστολών, φτάνεις στη σύνταξη, δεν είσαι «νέος». Είσαι ένας άνθρωπος που δούλεψε διπλά στη θάλασσα και μέσα του.
Έχεις ζήσει πράγματα που δεν χωρούν σε ημερολόγια, έχεις μάθει τι σημαίνει ευθύνη, πειθαρχία, περηφάνια και τιμή.
Γι’ αυτό, όταν με ρωτούν γιατί βγήκα τόσο νέος στη σύνταξη, τους απαντώ με ένα χαμόγελο: Δεν βγήκα νωρίς, απλώς έζησα μια ζωή που λίγοι μπορούν να αντέξουν.
Μια ζωή δύσκολη, μα τίμια. Τη ζωή του Πολεμικού Ναυτικού.»
